Κρίμα

Την προπερασμένη Παρασκευή, 25-6-10, κατάφερα και πήρα μια πρόσκληση (από μια εκπομπή του Δ. Μαλούχου στο Τρίτο) για την συναυλία της ΚΟΑ, στο Μέγαρο.

Υπό την διεύθυνση του Francesco La Vecchia, μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος την εισαγωγή από τον Κουρέα της Σεβίλλης και το κοντσέρτο για δύο πιάνα του Mozart, KV 365. Στο δεύτερο μέρος είχαμε την 4η συμφωνία του Johannes Brahms.

Είχα αρκετό καιρό να ακούσω την ΚΟΑ. Την απέφευγα, έχοντας στο νου μου πως πρόκειται για πολύ μέτρια ορχήστρα. Όχι πως δεν έχω απολαύσει και καλές στιγμές της, αλλά έχω στο νου μου πως είναι λίγο ρώσικη ρουλέτα η ποιότητα της συναυλίας με την ΚΟΑ. Πάντως, λίγο πριν την έναρξη έπιασα τον εαυτό μου να αδημονεί για το τι θα ακούσει, πράγμα που το ενέγραψα στα θετικά της βραδυάς.

Τελικά φάνηκε πως δεν ήταν καλή ιδέα. Η ΚΟΑ μου φάνηκε σε κακή κατάσταση, ασυντόνιστη, εκπέμποντας μια ηχητική θολούρα, που ορισμένα σημεία (των πολύ γνωστών κομματιών) τα έκανε αγνώριστα. Τελικά κατάλαβα τι ήταν αυτό που μου φταίει. Ενώ μια γερμανική ορχήστρα επι παραδείγματι, τακάρει μέσα σε 20-30 ms ας πούμε, η ΚΟΑ θέλει 500! Και αυτή η έλλειψη συντονισμού δεν ήταν μόνο στα μπασίματα αλλά παντού. Πχ, ο καθένας είχε την δική του άποψη για το πόσο διαρκεί ένα τέταρτο ή ένα όγδοο ας πούμε. Sounds like fun και ίσως να είναι και ενδιαφέρων αλεατορικός πειραματισμός, αλλά δεν νομίζω να ήταν αυτό το ζητούμενο. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να απαιτεί μια ορχήστρα από τους μουσικούς της είναι να παίζουν μαζί.

Anyway.

Κατά τα άλλα μου άρεσε ο Δημήτρης Σταματελάτος όχι τόσο η Καλλιόπη Εμμανουήλ (οι δύο πιανίστες του κοντσέρτου του Mozart) που έβγαζε αρκετή αστάθεια στα γρήγορα περάσματα.

Επίσης «θυμήθηκα» πως μου αρέσει και η 4η του Brahms :-)))))))

Αυτά.

Ελ Συστέμα

Είπα να λύσω την σιωπή μου (η οποία οφείλετε mainly στο ότι βαριέμαι να γράψω και όχι σε έλλειψη παρακολούθησης πολιτιστικών δρώμενων) για την χτεσινή συναυλία της Ορχήστρας Νέων της Βενεζουέλας, υπό τον Gustavo Dudamel.

Ήταν η δεύτερη επίσκεψή μου φέτος στο Ηρώδειο και να πω την αλήθεια, μετά την απόλυτη πλήξη της Νόρμα, πήγα λίγο με βάρια καρδιά σκεφτόμενος πως πάλι θα με πονάει η πλάτη την άλλη μέρα. Ωστόσο η βραδυά ήταν μια μεγάλη ευχάριστη έκπληξη για μένα και αυτός είναι ο κύριος λόγος που είπα να γράψω αυτό το κείμενο.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος την 5η του Μπετόβεν και στο δεύτερο την Ιεροτελεστία της Άνοιξης.

Από τις πιο καλές πέμπτες που έχω ακούσει. Αυτό που πρώτα μου τράβηξε την προσοχή ήταν τα πολύ καλά έγχορδα. Επιπέδου γερμανικής ορχήστρας, με άψογο συντονισμό και εξαιρετικά μπασίματα σε έκαναν να ξεχνάς την ηλικία των μουσικών. Και τα πνευστά ήταν πολύ καλά, ιδιαίτερα τα χάλκινα. Δεν ξέρω αν έγινε τυχαία ή όχι, αλλά η ρομαντικού μεγέθους ορχήστρα (μέτρησα 5 φαγκότα, 3 τρόμπες, 4 κόρνα κλπ) ταίριαξε πολύ καλά στον εχθρικό ακουστικά χώρο.

Η άποψη του Dudamel ήταν επίσης αξιοπρόσεκτη. Ιδιαίτερα στο 2ο αλλά και στο 3ο μέρος φάνηκε έντονα η προσωπική του άποψη. Θα μπορούσε ίσως κάποιος να αντιτείνει πως ήταν κάπως ανώριμη και κραυγαλέα η ερμηνεία του και ότι ίσως μια πιο εσωτερικευμένη ερμηνεία θα έδειχνε μεγαλύτερη ωριμότητα και προβληματισμό. Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε τόσο την ηλικία των μουσικών όσο και το cultural background της ορχήστρας. Εν κατακλείδει νομίζω πως η απόδοση της ορχήστρας ήταν ένας θρίαμβος του El Sistema και καθόλου δεν απορώ πως αποφάσισαν να το μιμηθούν στη Σκωτία. Μακάρι να κάναμε και μείς κάτι τέτοιο.

Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται κατά την διάρκεια του πρώτου μέρους τι μεγαλοφυΐα ήταν ο Μπετόβεν. Και μετά σκέφτηκα πως αυτό ίσως να είναι και η λυδία λίθος για μια καλή ορχήστρα. Να περνάει το πνεύμα του συνθέτη crystal clear στο ακροατήριο.

Το πρώτο μέρος ήταν και το highlight της βραδυάς. Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης, though πολύ καλή δεν θα έλεγα πως ήταν στο ίδιο επίπεδο. Αξίζει ωστόσο να μνημονευτεί η πολύ καλή απόδοση των κρουστών.

Μπίζαραν τρεις φορές και μάλιστα μεταξύ 1ης και 2ης έσβησαν τα φώτα και φόρεσαν κάτι φόρμες με τα χρώματα της χώρας τους. Νομίζω πως αυτή τους η κίνηση κέρδισε και τα περισσότερα χειροκροτήματα. Επίσης σε μερικούς θύμισε και στενόχωρα πράγματα, όπως τον λαϊκισμό του Τσάβες και συμπεριφορές χωρών με low self-esteem. Στο τέλος έβγαλαν τις φόρμες και τις πέταξαν στο κοινό, πράγμα που επίσης έστειλε στα ουράνια τον κόσμο.

Γενικώς μια πολύ γεμάτη βραδυά.

Ps. Διάλογος του ζευγαριού που κάθονταν δίπλα μου, λίγο πριν το 2ο μέρος: «Πω-πω κοίτα έχουν και ντραμς και μαρίμπα.» «Μάλλον θα παίξουν λάτιν τώρα»

Διάλογος πίσω από την πλάτη μου, στα σκαλιά όπως έφευγα: «Τι έπαιξαν στο πρώτο μέρος;» «Μπετόβεν νομίζω, την κλασική» «Την κλασική; Δηλαδή την ένατη;» «Ναι, την κλασική, την ένατη ναι»

Orchestre de Paris - Christoph Eschenbach

Την Παρασκευή 26 και το Σάββατο 27/2/10 παρακολούθησα τις δύο συναυλίες που έδωσε στην μεγάλη αίθουσα του Μεγάρου η Ορχήστρα του Παρισιού, υπό τον Christoph Eschenbach.

Ξεκίνησαν την πρώτη μέρα με την εισαγωγή αρ. 3 από την Leonore του Μπετόβεν. Στην συνέχεια το πασίγνωστο κοντσέρτο για κλαρινέτο in A, KV 622, του Μότσαρτ, με σολίστα τον Philippe Berrod. Στο δεύτερο μέρος είχαμε Eroica.

Την δεύτερη μέρα ξεκινήσαμε με τον Θάνατο της Κλεοπάτρας του Berlioz, με την μέτζο Waltraud Meier. Στο δεύτερο μέρος είχαμε τον Τιτάνα.

Είναι η δεύτερη φορά που βλέπω αυτή την ορχήστρα με τον ίδιο μαέστρο. Τους είχα παρακολουθήσει και στα Proms του 2008 στο Albert Hall. Μάλιστα στο δεύτερο μέρος και εκεί Τιτάνα είχαμε – και θυμάμαι πως μου άρεσε και περισσότερο.

Από την πρώτη μέρα κρατάω τον Philippe Berrod και την Eroica. Πολύ καλός ο Berrod, έπαιξε κάτι που το κατέχει πολύ καλά και έβγαλε μια αρκετά καλή ερμηνεία αβίαστα. Ενθουσίασε και την πλήθος που τον ανάγκασε να μπιζάρει 2 φορές. Θα έλεγα πως στα μπιζαρίσματα λύθηκε και άφησε να φανεί περισσότερο η σχέση του με το όργανό του.

Πολύ μου άρεσε και η η Ηρωϊκή, που είχα αρκετό καιρό να την ακούσω ζωντανά. Ιδιαίτερα καλό και το πολυαγαπημένο πένθιμο εμβατήριο (επίκαιρο κιόλας μιας και πλησιάζει Πάσχα :-) Η ορχήστρα μπίζαρε με κάτι από Μπετόβεν που δεν είμαι σίγουρος τι ήταν (τα ερείπια των Αθηνών ήταν?). Το ανάγγειλε βέβαια ο μαέστρος αλλά δεν το άκουσα καλά.

Η δεύτερη μέρα ήταν πιο ενδιαφέρουσα νομίζω. Κατ’ αρχάς είχαμε την Meier σε μια πολύ καλή βραδυά. Το έργο του Μπερλιόζ πρώτη φορά το άκουγα και δεν θα έλεγα πως θα τρέξω να ψάξω να βρω το cd. Αλλά την Meier δεν ήθελες να σταματήσει να τραγουδάει. Ιδιαίτερα στο κλείσιμο ήταν ζουπερ! Τελείωσε και μας άφησε αποσβολωμένους!

Μετά, στη πρώτη του Μάλερ, είχαμε μια ιδιαίτερη ερμηνεία. Τόνισε κάποια πράγματα που συνήθως δεν βγαίνουν στην επιφάνεια (θετικό αυτό) και άφησα κάποια άλλα σε δεύτερο πλάνο. Θα έλεγα πως τα expectation που έχω από την συμφωνία τσαλαπατήθηκαν λιγάκι σε αρκετά σημεία και αυτό με ενόχλησε λίγο. Ωστόσο ήταν ιντριγκαδόρικο. Ενδιαφέρουσα ερμηνεία, δεν λέω, αλλά κάποια πράγματα μου έλειπαν. Πχ όλη η ορχήστρα μου φαίνονταν υποτονική, κάποια φόρτε και φορτίσσιμα τα κράταγε μέτζο φόρτε, το χαρακτηριστικό βούισμα του πρώτου μέρους ήταν πολύ στο background κλπ, κλπ. Στο τελευταίο μέρος όμως σαν να ζεστάθηκε και πήρε πάνω της και είχαμε ένα πολύ δυνατό φινάλε.

Ο κόσμος ενθουσιάστηκε χειροκροτούσε πολύ ώρα. Μπίζαραν και μάλιστα δύο φορές με κάτι που δεν πολυθυμάμαι (Σμέτανα ήταν το πρώτο μπιζ;). Επίσης πριν ξεκινήσει ο Eschenbach, μας είπε πως το αφιερώνει στον Λαμπράκη, που η συγκεκριμένη συμφωνία του άρεσε πολύ.

Ακόμη να πω πως την πρώτη μέρα δεν έπεφτε καρφίτσα. Την δεύτερη που δεν είχαμε Μπετόβεν και Μότσαρτ είχε μερικές άδειες θέσεις, αλλά εν γένει η πληρότητα ήταν πολύ καλή.

Αυτά.

Σύγχρονη Βρετανική Μουσική

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα συναυλία παρακολούθησα στην Δευτέρα 22-2-10, στην μικρή αίθουσα του Μεγάρου. Παρακολουθήσαμε μια συναυλία του Ergon Ensemble, του μουσικού συνόλου του Μουσικού Φεστιβάλ των Παξών. Eυχάριστη έκπληξη το πολυπληθέστερο απ’ ότι περίμενα ακροατήριο, μιας και σε συναυλίες μοντέρνας μουσικής το πλήθος των on stage συναγωνίζεται το πλήθος τον off stage :-) Βέβαια αν εξαιρέσει κανείς τους υπάλληλους της βρετανικής πρεσβείας, που φαντάζομαι πως ήλθαν λόγω συνάφειας, δεν θα πέσει και πολύ έξω από τα γνωστά νούμερα.

Το πρώτο έργο που ακούσαμε ήταν το Sonata da Caccia, op. 11, του Thomas Adès, για μπαρόκ όμποε, κόρνο και τσέμπαλο, έργο του 1994. Παράξενο έργο και αρκετά ενδιαφέρον, που παίχτηκε όχι πολύ καλά, μιας και η απόδοση του κόρνου δεν ήταν στο επίπεδο που θα άρμοζε για να αναδειχθεί το έργο. Πολύ σφιγμένος ήχος και μεγάλη δυσκολία στις αττάκες – είναι δύσκολο όργανο το κόρνο. Εξαιρετικό το όμποε ωστόσο.

Στη συνέχεια περάσαμε στο Dark Inventions (έργο του 1992) του Philip Cashian, για φλάουτο, κλαρινέτο, κρουστά, πιάνο και τσέλο. Νομίζω το highlight της βραδυάς. Ιδιαίτερα θλιμμένα ηχοχρώματα και πολύ καλή δημιουργία ατμόσφαιρας από τους μουσικούς. Μας βύθισε σε μελαγχολία και στοχασμό. Ένα έντονο αίσθημα "deep in the woods".

Το πρώτο μέρος έκλεισε με το Since Brass, nor Stone…, op. 80 (2008) του Alexander Goehr, για κουαρτέτο εγχόρδων και κρουστά. Πολύ όμορφο έργο, με πολύ μεγάλη ποικιλία στους ήχους των κρουστών. Απ’ ότι λέει το booklet της παράστασης το έργο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Πάβελ Χάας και τους συνάδελφούς του στα ναζιστικά στρατόπεδα. Το 2009 το έργο πήρε το Βραβείο Βρετανού Συνθέτη για έργα μουσικής δωματίου.

Το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με το Tendril του Jonathan Harvey (1987) – έργο για σύνολο 11 οργάνων (1 φλάουτο, 1 όμποε, 1 κλαρινέτο, 1 φαγκότο, 1 κόρνο, 1 πιάνο, 2 βιολιά, 1 τσέλο, 1 βιόλα και 1 μπάσο). Πολύ όμορφο και αυτό το έργο με πρωταγωνιστή το φλάουτο και τα "τιτιβίσματά" του, που θύμισαν έντονα Μεσσιάν.

Η βραδυά έκλεισε με την Sinfonietta του Britten, op. 1. Βέβαια δύσκολα αυτό το έργο μπορεί να χαρακτηριστεί σύγχρονο μιας και γράφτηκε το 1930. Έργο για 10 μουσικούς (1 φλάουτο, 1 όμποε, 1 κλαρινέτο, 1 φαγκότο, 1 κόρνο, 2 βιολιά, 1 βιόλα 1 τσέλο και ένα κοντραμπάσο) το πρωτοάκουσα πριν δυόμισι χρόνια περίπου και το είχα βρει αρκετά ενδιαφέρον. Νομίζω πως δείχνει την ηλικία του σε σχέση με τα έργα που ακούσαμε την υπόλοιπη βραδυά, ωστόσο δεν παύει να είναι ένα αρκετά ελκυστικό έργο, με ένα πολύ όμορφο τελευταίο μέρος – την Ταραντέλα.

Το σύνολο μου άρεσε αρκετά και θα ήταν αρκετά ευχάριστο να δίνει πιο συχνά συναυλίες. Την μουσική διδασκαλία είχε ο Michael Kasper και την μουσική διεύθυνση ο Kasper de Roo. Και τους δύο τους είχαμε δει πριν δύο περίπου χρόνια με το Ensemble Modern.

Οι μουσικοί που συμμετείχαν ήταν: Χρυσή Δημητρίου φλάουτο, Χριστίνα Παντελίδου όμποε, Κώστας Τζέκος κλαρινέτο, Μαρία Κολέτου φαγκότο, Εμμανουήλ Βεντούρας κόρνο, Θοδωρής Βαζάκας κρουστά, Μάριος Νικολάου κρουστά, Άι Μοτοχάσι-Σιδέρη πιάνο, τσέμπαλο, Απόστολος Παληός πιάνο, Παναγιώτης Τζιώτης βιολί, Κώστας Παναγιωτίδης βιολί, Αλί Μπαζεγκμεζλερ βιόλα, Αντώνης Πρατσινάκης τσέλο, Δημήτρης Τραυλός τσέλο, Νίκος Τσουκαλάς κοντραμπάσο.

Δυστυχώς το πρόγραμμα της παράστασης δεν αναφέρει ποιοι ήταν οι μουσικοί που έπαιξαν σε κάθε κομμάτι. Βέβαια το πρόβλημα υπάρχει μόνο με τα δύο τσέλα, μιας και όλα τα αλλά είναι εύκολο να αντιστοιχηθούν.

Αυτά.

Scharoun Ensemble

Την Τρίτη 7-2-10, παρακολούθησα στο Μέγαρο, στην μεγάλη αίθουσα, το Scharoun Ensemble. Πρόκειται για ένα spin-off της Φιλαρμονικής του Βερολίνου – εξ’ ού και το όνομά του. Ένα ιδιαίτερα καλό, κλασικό οκτέτο (δατ ιζ 2 βιολιά, βιόλα, τσέλο, μπάσο, κόρνο, φαγκότο και κλαρινέτο), που δυστυχώς έπαιξε σε μια μισοάδεια αίθουσα. Ίσως να ήταν καλύτερα να έπαιζαν στην μικρή αίθουσα, μιας και τέτοια σύνολα είναι δύσκολο να προκαλέσουν ματς θριλινγκ στο εν πολλοίς αστοιχείωτο ελληνικό κοινό.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος την Τσέχικη σουΐτα του Dvořák, έργο 39 (μεταγραφή για οκτέτο του Ulf-Guido Schäfer) και το Hommage a T.S. Eliot, για οκτέτο και σοπράνο, της Σοφίας Γκουμπαϊντουλίνα, με σολίστα την σοπράνο Barbara Hannigan. Στο δεύτερο μέρος είχαμε το σεπτέτο σε Εb, έργο 20, του Beethoven.

Θα σταθώ κατ’ αρχάς στο ιδιαίτερο έργο της Γκουμπαϊντουλίνα και στην γεμάτη ευαισθησία ερμηνεία της Hannigan. Έργο ιδιαίτερο, με έντονα πνευματικό, ίσως και μυστικιστικό θα έλεγα χαρακτήρα, που μας καθήλωσε.

Πολύ καλή ερμηνεία και στο σεπτέτο του Μπετόβεν – έργο πολύ όμορφο, που το άκουσα πρώτη φορά και σίγουρα θα ψάξω να το βρω να το ξανακούσω.

Το συγκρότημα αποτελείται από τους: Alexander Bader κλαρινέτο, Markus Weidmann φαγκότο, Stefan de Leval Jezierski γαλλικό κόρνο, Wolfram Brandl βιολί, Aleksandar Ivić βιολί, Micha Afkham βιόλα, Richard Duven τσέλο και Peter Riegelbauer κοντραμπάσο.

Αυτά τα ολίγα.

Τα 75 χρόνια του Θόδωρου Αντωνίου

Μια πολύ ωραία βραδυά περάσαμε όσοι βρεθήκαμε την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου (πω, πω! πέρασαν κιόλας τόσες μέρες!) στη μικρή αίθουσα του Μεγάρου. Συγκεκριμένα η Καμεράτα μας παρουσίασε 4 έργα του Θόδωρου Αντωνίου με 4 διαφορετικούς μαέστρους.

Στο πρώτο μέρος ακούσαμε τα Celebration VII & το Κοντσέρτο για έγχορδα και κρουστά. Πρόκειται για έργα που πρωτοπαρουσιάστηκαν από την Καμεράτα και μάλιστα, αν δεν κάνω λάθος, διευθύνθηκαν και από του ς μαέστρους των πρεμιέρων. Έτσι είχαμε τον Μίλτο Λογιάδη στο Celebration VII και τον Νίκο Τσούχλο στο Κοντσέρτο, όπου κρουστά έπεξαν οι Δημήτρης Δεσύλλας και ο Θεόδωρος Μιλκόβ.

Πολύ όμορφα έργα και τα δύο. Με μεγάλη αυτοπεποίθηση ο Λογιάδης και αρκετά στιβαρός, σε αντίθεση με τον Τσούχλο, ο οποίος ώρες-ώρες έδινε την αίσθηση πως έπλεε σε αχαρτογράφητα νερά. Το έργο που διεύθυνε όμως μου φάνηκε αρκετά πιο τσάλεντσινγκ από του Λογιάδη.

Στο δεύτερο μέρος είχαμε το Jeux (με τον Ρενάτο Ρίπο στο τσέλο) υπό τον Ιάκωβο Κονιτόπουλο και το Noble Songs for a Noble Artist (με την μέτζο Μαργαρίτα Συγγενιώτου) υπό την διεύθυνση του συνθέτη.

Θα έλεγα λιγότερο ενδιαφέροντα μου φάνηκαν από του πρώτου μέρους, ωστόσο το Jeux το βρήκα αρκετά mind-provocative μιας και ουσιαστικά είναι μια μελέτη στις διάφορες τεχνικές του τσέλου – η ποσότητα και ο αριθμός των φθόγγων, το πιτσικάτο, οι τρίλλιες, το γκλισάντο, το βιμπάτο κ.λ.π. Σε ψηλό επίπεδο η εκτέλεση του πάντα καλού Ρενάτο Ρίπο.

Αρκετά ενδιαφέρον και το τελευταίο κομμάτι της βραδυάς, όπου ο Αντωνίου βρήκε την ευκαιρία και έκανε μια μεγάλη εισαγωγή πριν αρχίσει να διευθύνει. Μάλλον του αρέσει αυτό – τον έχω παρακολουθήσει να το κάνει και άλλες φορές.

Αυτά. Αρκετά αναπάντεχη για τα ελληνικά ειωθότα η παρουσία του Κάρολου Παπούλια και μάλιστα χωρίς κουστωδίες και τα τοιαύτα.

Haydn Trio Eisenstadt

Το Σάββατο 30/1/10, είχα την τύχη να βρίσκομαι στην μικρή αίθουσα του Μεγάρου και παρακολούθησα μια εξαιρετική συναυλία του Haydn Trio Eisenstadt. Το τρίο δημιουργήθηκε στην Αυστρία το 1992 και είναι, όπως φαίνεται και από το όνομά του, επικεντρωμένο στο έργο του Haydn. Βέβαια στο ρεπερτόριό του περιλαμβάνονται και άλλοι κλασικοί συνθέτες, αλλά ο Haydn είναι το focal point. Το σύνολο έχει παρουσιάσει όλα τα τρίο του Haydn και μάλιστα στην αίθουσα Haydn, στο Εστρεχάζυ σλος, στο Eisenstadt.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος τα αρ. 27 & 29 τρίο του Haydn και στο δεύτερο το Τρίο του Αρχιδούκα του Μπετόβεν.

Από τις πιο καλές βραδυές στην αίθουσα Μητρόπουλου. Οι μουσικοί ήταν εξαιρετικοί. Σχεδόν αλάνθαστοι, με πολύ καλό συντονισμό και μεγάλη αυτοπεποίθηση και άνεση. Ερμήνευσαν τα κομμάτια με στιβαρότητα και χάρη, και μάλιστα φαίνονταν να ευχαριστιόνταν και το ότι έπαιζαν μαζί, πράγμα τόσο σημαντικό για τους ανθρώπους που παίζουν μουσική. Ιδιαίτερα το τρίο του αρχιδούκα το απογείωσαν. Πρέπει να είναι η καλύτερη εκτέλεση που έχω ακούσει – ζωντανά νομίζω πως το έχω ακούσει μόνο άλλη μια φορά. Από τις φορές που αισθάνεσαι πως οι μουσικοί σου παρουσιάζουν όλες τις σημαντικές πτυχές του έργου, αψεγάδιαστα και με την προσωπική τους άποψη.

Ευχάριστη έκπληξη το ότι η αίθουσα ήταν σχεδόν γεμάτη και μάλιστα αντάμειψαν το συγκρότημα με ένα πολύ θερμό χειροκρότημα στο τέλος. Μπιζαραν με το τελευταίο μέρος του αρ. 25 τρίο του Haydn.

To Τρίο αποτελείται από τους Verena Stourzh βιολί, Hannes Gradwohl τσέλλο και Harald Kosik πιάνο. Η Stourzh παίζει με το Σταντιβάριους του 1714 «ex Smith-Quersin». Δεν κατάφερα να βρω με τι παίζει ο Gradwohl.

Αυτά.

Bella Venezia!

Την προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα για ολιγοήμερες διακοπές στην Βενετία. Δυστυχώς δεν έπαιζε τίποτε ούτε στο La Fenice ούτε στο teatro Malibran. Ως συνήθως στην Ιταλία οι σκηνές είναι κλειστές τις πρώτες μέρες του χρόνου• και πέρσυ που ήμουν την ίδια εποχή στη Ρώμη τα ίδια θυμάμαι.

Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί τα grande venues να μην έπαιζαν αλλά όλο και κάτι βρήκα. Έτσι στις 2 του μήνα στην εκκλησία του San Vidal άκουσα το συγκρότημα Interpreti Veneziani σε ένα κλασικό βενετσιάνικο πρόγραμμα.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος τις 4 εποχές του Βιβάλντι και στο δεύτερο την σουΐτα για τσέλλο και έγχορδα του Marais και έναν χορό από την Σύντομη Ζωή του de Falla.


Δεν θα έλεγα πως ήταν τίποτε ιδιαίτερο η ερμηνεία του συγκροτήματος, ωστόσο ήταν πολύ όμορφα να ακούς την μουσική του Βιβάλντι μέσα σε μια όμορφη εκκλησία στην Βενετία, κάτω από έναν τεράστιο πίνακα του Carpaccio. Πάντως στο τέλος χειροκροτήθηκαν αρκετά και μάλιστα μπίζαραν με κάτι πάλι του Marais (though I don’t remember what it was)

To ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε ανήμερα των Φώτων σε μια πολύ εντυπωσιακή εκκλησία, την βασιλική της Santa Maria Gloriosa dei Frari, την ίδια εκκλησία που είναι κι ο τάφος του Monteverdi. Στην θέση του μεγάλου πίνακα υπήρχε ένας ιδιαίτερα λαμπερός Τιτσιάνος «the Assumption of the Virgin» (η κοίμηση της θεοτόκου το λέμε αυτό στα ελληνικά;) και γενικά το σκηνικό ήταν πιο ανεβασμένο.


Σε αυτό βέβαια συνέτεινε και το συγκρότημα που μας έπαιξε και μάλιστα σε όργανα εποχής. Ήταν το Ensemble Strumentale e Coro “SANTA CECILIA”, υπό την διεύθυνση του Giuliano Fracasso.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος το Ορατόριο της Γέννησης του Camille Saint-Saëns και στο δεύτερο το πρώτο μέρος από τον Μεσσία του Händel. Τραγούδησαν οι Maria Teresa Berzaccola Σοπράνο, Laura Rizzetto Mezzo, Giovanni Comisso Basso – ήταν και ένας τενόρος και μια άλτο αλλα δεν τα σημείωσα :-|

Πολύ συναισθηματική ερμηνεία και γενικώς πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα, μιας και οι περισσότεροι μέσα στην εκκλησία ήταν ντόπιοι και απ’ ότι κατάλαβα ήταν κάτι που το έκαναν κάθε χρόνο.

Το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος τους έφερε άλλες δύο φορές στη σκηνή όπου μας έπαιξαν την πρώτη φορά το μοτσάρτειο «Ave Verum Corpus» και την δεύτερη κάτι που – ξανά – δεν θυμάμαι.

Αυτά. Σίγουρα η πόλη αξίζει για περισσότερες και πιο ενδελεχείς αναζητήσεις.

The rest of 2009 (3/4)

Συνεχίζουμε

Νοέμβριος

Ο μήνας ξεκίνησε με ελαφριά διάθεση στις 9, με την Mnozil Brass Band. Μας έπαιξαν με μια παιγνιώδη διάθεση ένα ποτ πουρί από κλασικό και πιο σύγχρονο ρεπερτόριο, διανθισμένο με πολλά κωμικά σκετσάκια. Από την μεγάλη σχολή των κεντροευρωπαϊκών συγκροτημάτων χάλκινων, που συνδυάζουν την άψογη τεχνική και δεξιοτεχνία και τα κωμικά θεατρικά.


Συνεχίσαμε πιο σοβαρά, αλλά στο ίδιο domain, στις 14 του μήνα, με μια κοινή εμφάνιση του κουϊντέτου χάλκινων της Concertgebouw και του Melos Brass. Εξαιρετικοί καλλιτέχνες οι Ολλανδοί και – ας το πω – φάνηκε η διαφορά από τους δικούς μας.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος:

- Tristan Keuris (1946-1996). Πέντε Κομμάτια για χάλκινα πνευστά (Concertgebouw)
- Jan Koetsier (1911-2006). Κουιντέτα για χάλκινα πνευστά (Concertgebouw)
- ‘Αλκης Μπαλτάς (1948). Επίκληση – α’ εκτέλεση (Melos Brass)
- Γιώργος Μηνάς (1954). Μουσικοπνευματικό πεδίο Έψιλον για κουιντέτο χάλκινων πνευστών και CD – α’ εκτέλεση (Melos Brass)
- Δημήτρης Νικολάου (1946-2008). Strassenmusik αρ. 20, έργο 235 – α’ εκτέλεση (Melos Brass)

Στο δεύτερο μέρος είχαμε κοινή εμφάνιση των δύο συγκροτημάτων:

- Giovanni Gabrieli (1554/7-1612). Canzon Septimi toni αρ. 2
- Charles Theodore Pachebel (1690-1750). Magnificat in C
- Edward Elgar (1857-1930). Capriol Suite

Αρκετά ερεθιστικό πρόγραμμα – σίγουρα κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Ιδιαίτερα τα τρία ελληνικά κομμάτια του πρώτου μέρους ήταν ξεχωριστά και μου προκάλεσαν μεγάλο ενδιαφέρον

Ο μήνας συνεχίστηκε με την εντυπωσιακότατη Elina Garanca. Από τις καλύτερες μέτζο του καιρού μας, τραγούδησε ένα πολύ κλασικό πρώτο μέρος με άριες από όπερες των Mozart, Verdi και Bellini, και ένα δεύτερο με πολύ Bizet και θαρθουέλες. Είχα φροντίσει να βγάλω εισιτήριο αρκετά μπροστά ώστε να μπορώ να την απολαύσω σε όλο της το μεγαλείο :-) Νομίζω πως έκλεψε τις καρδιές όλων μας όσων την παρακολουθήσαμε. Τι να πει κανείς; Φωνή, τεχνική, σκηνική παρουσία, ομορφιά – όλα τα είχε.


Μετά την Ελίνα, ακολούθησε μια βραδυά σύγχρονης μουσικής, στις 23. Στην αίθουσα Σκαλκώτας το Ergon Enseble μας παρουσίασε μια βραδυά με σύχρονους Ιάπωνες συνθέτες. Μια βραδυά με αρκετό κόσμο που χειροκροτήθηκε και αρκετά, προς μεγάλη μου έκλπηξη, μιας και συνήθως στις βραδυές τις σύγχρονης μουσικής είναι συχνά περισσότεροι οι μουσικοί από τους ακροατές (οκ, υπερβάλλω λιγάκι :-)

Μας έπαιξαν, στο πρώτο μέρος:

- Misato Mochizuki, Intermezzi I για φλάουτο και πιάνο, Μαρίνα Ταντανόζη φλάουτο, Ai Motohashi-Σιδέρη πιάνο
- Keiko Harada, Moon Reed για όμποε και πιάνο, Χριστίνα Παντελίδου όμποε, Απόστολος Παληός πιάνο
- Joji Yuasa, Projection για τρίο εγχόρδων, Παναγιώτης Τζιώτης βιολί, Ali Basekmezler βιόλα, Αντώνης Πρατσινάκης τσέλο

Στο δεύτερο:

- Dau Fujikura, Half-Remembered City για δύο πιανίστες, Ai Motohashi-Σιδέρη, Απόστολος Παληός
- Toshi Ichiyanagi, Trio Interlink για βιολί, πιάνο και κρουστά, Γιώργος Παναγιωτίδης βιολί, Απόστολος Παληός πιάνο, Θοδωρής Βαζάκας κρουστά

Ο Νοέμβριος τελείωσε με την φετινή έναρξη της σαιζόν της πολύπαθης Λυρικής. Στις 25/11 στην αίουσα του Ολύμπια παρακολουθήσαμε την Αριάδνη στην Νάξο. Μια συμπαραγωγή με την όπερα του Οβιέδο και το Teatro Carlo Felice di Genova.

Οι συντελεστές της παράστασης:

Μουσική διεύθυνση Τζοβάννι Πάκορ, Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Φωτισμοί Φιλίπ Αρλώ, Κοστούμια Άντρεα Ούμαν, Πριμαντόνα / Αριάδνη Χούι Χε, Τενόρος / Βάκχος Γκέρχαρντ Ζήγκελ, Τσερμπινέττα Βασιλική Καραγιάννη, Συνθέτης Τζέννιφερ Μπόργκι, Μουσικοδιδάσκαλος Γιάννης Γιαννίσης, Αρχιθαλαμηπόλος Φιλίπ Αρλώ, Αρλεκίνος Χάρης Ανδριανός, Χοροδιδάσκαλος Χρήστος Κεχρής, Σκαραμούτσο Άρης Προσπαθόπουλος, Τρουφαλντίν Κώστας Μαυρογένης, Μπριγκέλλα Βασίλης Καβάγιας, Περουκιέρης Γιώργος Ματθαιακάκης, Λακές Πέτρος Μαγουλάς, Ναϊάδα Ίνγκριντ Κάιζερφελντ, Δρυάδα Ελένη Βουδουράκη, Ηχώ Μαρία Κωστράκη, Αξιωματικός Φίλιππος Δελλατόλας

Αρκετά καλή παραγωγή με μερικά αξιοσημείωτα στοιχεία. Εν πρώτοις αυτό που πρόσεξα ήταν η πολύ καλή απόδοση της ορχήστρας κάτω από την μπαγκέτα του Τζοβάννι Πακόρ. Δεν θυμάμαι να τον έχω ξανακούσει και νομίζω πως ο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι και άξιος μαέστρος τελικά. Μετά μου άρεσε ιδιαίτερα η Χούι Χε αλλά και ο Γκέρχαρντ Ζήγκελ.

Γενικώς η βραδυά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, μιας και αποδείχτηκε πολύ καλύτερη απ’ ότι την περίμενα.

Αυτά κατά τον Νοέμβρη

The rest of 2009 (2/4)

Συνέχεια της αναδρομής των τελευταίων μηνών

Οκτώβριος

Ο Οκτώβριος ξεκίνησε μάλλον αργά. Στις 19/10 παρακολούθησα την γαλλική έκδοση της Alceste στο Μέγαρο, με την Ορχήστρα Πατρών υπό τον Γιώργο Πέτρου.

Οι συντελεστές της παράστασης:

Άλκηστη Anna Caterina Antonacci, Άδμητος Gregory Kunde, Εύανδρος Βασίλης Καβάγιας, Ιερέας του Απόλλωνα Δημήτρης Πλατανιάς, Ηρακλής Δημήτρης Τηλιακός, Αγγελιαφόρος του στρατού Πέτρος Μαγουλάς

Θυμάμαι πολύ καλά πόσο πολύ μου άρεσαν οι Antonacci & Kunde – αν και η Antonacci σε 2-3 σημεία προβληματίστηκε. Επίσης πολύ καλός και ο Πλατανιάς. Η ορχήστρα μου φάνηκε κατώτερη από τα επίπεδα που μας έχει συνηθίσει. Σε πολλά σημεία μου φάνηκε να μην έχει την γνωστή συνοχή και κάποιες φράσεις μου είχαν φανεί λίγο ξεκούδουνες.

Αυτό ωστόσο που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ο καθαρός ήχος τόσο της ορχήστρας (που έπαιζε και με όργανα εποχής) όσο και των μονωδών. Νόμιζε πως ήταν κανείς σε άλλη αίθουσα. Βέβαιά κάποιος στο διάλλειμα – ή στο τέλος; δεν θυμάμαι καλά – μου σφύριξε στο αυτί την τρομερή λέξη «Ενίσχυση!». Τι να πει κανείς; Η ακουστική της αίθουσας Τριάντη σίγουρα θέλει ρεκτιφιέ.

Η όπερα ήταν σε συναυλιακή μορφή.

Στις 21 & 22/10 παρακολούθησα σε δύο συνεχόμενες βραδυές την φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης, υπό τον Γιούρι Τερμικάνωφ.

Στις 21 του μήνα, ακούσαμε στο πρώτο μέρος το 3ο κοντσέρτο του Ραχμάνινωφ, με τον Ντένις Ματσούεφ στο πιάνο. By far η καλύτερη στιγμή της ορχήστρας στο διήμερο που την ακολούθησα. Και αυτό οφείλετε κυρίως στον Ματσούεφ ο οποίος ήταν εντυπωσιακός, επικός, σαρωτικός. Μπίζαρε με κάτι έντονο και λαμπερό (δεν θυμάμαι όμως τι), όπως ήταν και όλο το παίξιμό του. Από τις πιο ανεβαστικές βραδυές της χρονιάς.

Στο δεύτερο μέρος μας έπαιξαν με την γνωστή τους τελειότητα την 4η του Τσαϊκόφσκυ.

Την δεύτερη βραδυά, στο πρώτο μέρος ακούσαμε το 2ο κοντσέρτο του Ραχμάνινωφ, με τον Νικολάϊ Λουγκανσκι στο πιάνο. Πολύ διαφορετικός πιανίστας από τον Ματσούεφ, μας πρόσφερε μια πολύ πιο εσωστρεφή και εγκεφαλική ανάγνωση, σίγουρα πολύ πιο δύσκολη να αντιληφθείς και να εκτιμήσεις.

Στο δεύτερο μέρος ακούσαμε την Σουΐτα από την Λίμνη των Κύκνων, έργο 20. Εχω την εντύπωση πως κάποιος με είχε πάρει τηλέφωνο από το Μέγαρο μερικές βδομάδες πρωτού και μου είχε πει πως θα έπεζαν την Παθητική του Τσαϊκόφσκυ instead. Ωστόσο έπαιξαν ότι έγραφε στο πρόγραμμα. Anyway, μπορεί και να κάνω λάθος.

Ο Οκτώβρης τελείωσε με μια πολύ όμορφη βραδυά στις 29. Στην αίθουσα Μητρόπουλου παρακολουθήσαμε τους Βραβευμένους νέους καλλιτέχνες του Διαγωνισμού «Πριγκίπισσα Χριστίνα» της Ολλανδίας.

Παρακολουθήσαμε τους Elvira van Groningen βιολί, Irene Kok τσέλλο και Caspar Vos πιάνο.

Μας έπαιξαν:

- Σεργκέι Ραχμάνινοφ: Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο, έργο 19
- Ludwig van Beethoven: Σονάτα για βιολί και πιάνο αρ. 1, έργο 30
- Pablo de Sarasate: Ισπανικός χορός «Zapateado» για βιολί και πιάνο, έργο 23 αρ. 2
- Robert Schumann: Τρίο για βιολί, βιολοντσέλο και πιάνο αρ. 1, έργο 63

Και έτσι πέρασε και ο Οκτώβρης

The rest of 2009 (1/4)

Μιας και το 2009 μας αφήνει χρόνους, είπα να γράψω ένα ποστ για όλα αυτά που παρακολούθησα τους τέσσερεις τελευταίους μήνες που απέχω από την δραστηριότητα (του μπλόγκινγκ). Δυστυχώς για τις περισσότερες δεν θυμάμαι λεπτομέρειες της στιγμής, αλλά τουλάχιστον το τι παρακολούθησα νομίζω πως λίγο-πολύ το βρήκα από τα προγράμματα των συναυλιών και το Δίκτυο.

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Σεπτέμβρης

Τον Σεπτέμβρη που μας πέρασε και με αφορμή ένα συνέδριο της Gartner, βρέθηκα για λίγες μέρες στο Λονδίνο. Δεν έχασα λοιπόν την ευκαιρία και παρακολούθησα μερικά από τα δρώμενα.

Ξεκίνησα με ένα μιούσικαλ. Έτσι στις 16/9 παρακολούθησα στο Queen’s Theater το Les Misérables. Εξαιρετικά σκηνικά (η σκηνή με το οδόφραγμα εντυπωσιακότατη) και πολύ καλός ο Javert. Δεν θυμάμαι να μου άρεσε αρκετά ο Jean Valjean. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τους πρωταγωνιστές, μιας και στο πρόγραμμα τα ονόματα δεν είναι associated με ημερομηνίες

Την επόμενη (17/7) παρακολούθησα στο London Coliseum την πρεμιέρα του Grand Macabre. Μια συμπαραγωγή της ΕΝΟ, του Liceu, της Monnaie και της Όπερας της Ρώμης. Πολύ καλή παραγωγή με εντυπωσιακά σκηνικά – ένα από τα highlight της χρονιάς.





Οι συντελεστές της παράστασης:

Ρiet the Pot Wolfgang Ablinger-Sperrhacke, Amando Frances Bourne, Amanda Rebecca Bottone, Nekrotzar Pavlo Hunka, Astradamors Frode Olsen, Mescalina Susan Bickley, Venus Susanna Andersson, Prince Go-Go Andrew Watts, White Minister Daniel Norman, Black Minister Simon Butteriss, Gepopo Chief of the Secret Police Susanna Andersson, Ruffiack Michael Burke, Schobiack Christopher Speight, Schabernack Andrew Tinkler, Conductor Baldur Brönnimann, Chorus master Martin Merry, Concept Alex Ollé (La Fura dels Baus) & Valentina Carrasco, Directors Alex Ollé & Vaientina Carrasco, Set designer Alfons Flores, Costume designer Lluc Castells, Lighting designer Peter Van Praet, Video designer Franc Aleu (Urano)

Στις 18/7 παρακολούθησα μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα μπαρόκ βραδυά. Στο Cadogan Hall, η Mercurius Company (από το booklet της παράστασης: Mercurius is an early music and dance company performing on period instruments and adopting period staging in its productions) παρουσίασε ένα χορόδραμα βασισμένο πάνω στη μουσική του Henry Purcell. Όλες οι χορογραφίες – εκτός από 1-2 παραδοσιακούς χορούς – ήταν νέες για την συγκεκριμένη παραγωγή. Εντελώς παραμυθένια κατάσταση, μιας και όλοι ήταν ντυμένοι με κοστούμια εποχής, έπαιζαν όργανα εποχής και χόρευαν χορούς εποχής.

Οι συντελεστές της παράστασης:

Κing Albanact, a good magician Johnny Hertford, Prince Galamar, his son Lawrence Olsworth-Peter, Quivera, Galamar's sister Siona Stockell, Philidel a good spirit, servant to Albanact Abbigail Greenland, Grimbald, an evil enchanter Emiliano Βarragán-Géant, Emmeline, sailing east with three companions Alexandra Κidgell, Three sea venturers Barbara Segal, Ricardo Barros, Sasza Zargowski, An islander Sophia Brumfitt, Aerial Spirits Kate Hawnt, Sophia Brumfitt, Benjamin Williamson, Stuart Haycock, Magicians Ricardo Barros, Sasza Zargowski, Demons Barbara Segal, Kornelia Gomulka, Two sirens Κate Hawnt, Sophia Brumfitt, Venus Kate Hawnt, Conception, Artistic Direction, Choreography, Vocal Coaching, Costumes Ricardo Barros, Stage Director, Baroque Gestures, Artistic advisor Jane Gingell, Music Direction, Vocal Coaching Lisete da Sίlva, Choreography, Artistic Advisor Madeleine Inglehearn, Leader James O'Toole

Μια παράσταση που θα ήθελα πολύ να την ξαναδώ.

Την επόμενη μέρα, 19/9, παρακολούθησα στον Άγιο Μαρτίνο των Αγρών μια συναυλία της LMA Orchestra, υπό τον John Landor.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος

Beethoven - Romance in F for Violin and Orchestra με τον Joshua Fisher στο βιολί
Beethoven - Piano Concerto No 2 in B flat με τον Sasha Grunyuk στο πιάνο

…και στο δεύτερο την 40η του Mozart

Ωραία συναυλία σε πολύ όμορφη ατμόσφαιρα (μέσα στην εκκλησία, that is). Δεν θυμάμαι ωστόσο κάτι αξιοσημείωτο – εκτός ίσως πως η ορχήστρα είχε αρκετές και αρκετά όμορφες μουσικούς :-)

Αυτά στο Λονδίνο. Ο Σεπτέμβρης στις έκλεισε στις 24 με μια πολύ ωραία παράσταση του Alvin Ailey American Dance Theater στο Μέγαρο.

Στο πρώτο μέρος, που ήταν και το πιο ενδιαφέρον είχαμε:

Festa Barocca (2008), Χορογραφία: Mauro Bigonzetti, Μουσική: Georg Friedrich Handel

Έντονη κίνηση και ζωηρά χρώματα, μου θύμισε εξπρεσσιονιστικό πίνακα. Στο δεύτερο μέρος ένα αφιέρωμα στον Otis Redding:

Suite Otis (1971), Χορογραφία & Κουστούμια: George Faison, Μουσική: Otis Redding

…και στο τρίτο

Reνelations (1960), Χορογραφία: Αlνίn Ailey, Μουσική: Παραδοσιακή

Αυτά τον Σεπτέμβρη.

Ο Ήχος του Μότζαρτ

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία παρακολουθήσαμε στις 2-7-9, στο Μέγαρο (88). Το συγκρότημα Le Cercle de l' Harmonie, υπό την διεύθυνση του Jérémie Rhorer, μας παρουσίασε τρία από τα τελευταία έργα του Μότζαρτ. Μάλιστα μας τα έπαιξαν με όργανα εποχής της εποχής του Μόζαρτ και, απ’ όσο μπόρεσα να κρίνω, υιοθετώντας εν γένει όλο το ερμηνευτικό πνεύμα της ίδιας εποχής.

Μας έπαιξαν:

Α’ Μέρος
Ο μαγικός αυλός, KV 620, εισαγωγή
Κοντσέρτο για κλαρινέτο σε λα μείζονα, ΚV 622, Nicola Boud κόρνο ντι μπασέτο

Β’ Μέρος
Ρέκβιεμ, KV 626, Cornelia Götz σοπράνο, Maria Riccarda Wesseling μετζοσοπράνο, Stefano Ferrari τενόρος, Andreas Wolf μπάσος και χορωδία Les Éléments

Η αναπαράσταση του πνεύματος της εποχής από το συγκρότημα, μας έδειξε μια πολύ διαφορετική πλευρά των έργων. Πολύ πιο κοντά στον μπαρόκ ήχο, και όχι μόνο στην τεχνική αλλά και στο όγκο και την χροιά του ήχου. Επίσης το ολιγομελές του σχήματος έβγαζε στην επιφάνεια πολλές φορές διαφορετικές μουσικές φράσεις απ’ ότι έχουμε συνηθίσει και με πολύ διαφορετική ποιότητα. Ιδιαίτερα το ρέκβιεμ, που το έχουμε συνδέσει με μεγάλες ορχήστρες και τεράστιες χορωδίες, ήταν σαν το άκουγα πρώτη φορά.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η εισαγωγή του Μαγικού αυλού νομίζω πως ήταν και το λιγότερο καλό κομμάτι της βραδυάς. Μου φάνηκε άτονο, χωρίς ειρμό – δεν είχα από πού να πιαστώ για να το παρακολουθήσω – και χαώδες. Εν γένει σε πολύ λίγα σημεία μπόρεσα να μπω στη μουσική. Δεν ξέρω αν τους βγήκε ή ήταν η άποψη του μαέστρου, πάντως σε μένα δεν άρεσε αυτό που άκουσα.

Από το επόμενο όμως κομμάτι η ορχήστρα ανέβηκε σε άλλη κλάση. Το συγκεκριμένο κοντσέρο – από τα πιο γνωστά του Μότσαρτ – δεν θα έλεγα πως με συγκινούσε ιδιαίτερα, μέχρι που το διάβασα το βιβλίο του Ερικ-Εμμανουελ Σμιτ Η ζωή μου με τον Μότζαρτ. Γράφει ο Σμιτ, σε ένα άκρως λυρικό/συγκινητικό τόνο, εν είδη διαλόγου με τον Μόζαρτ (για το 2ο μέρος): Το κλαρινέτο, νανουρισμένο από τα έγχορδα, μουρμούρισε μια τρυφερή μελωδία που, με τις κατιούσες της, αποπνέει κάτι σαν γαλήνια θλίψη. Στην αρχή, φαντάστηκα ότι μου έστελνες αυτό το adagio για συμπαράσταση, μόνο και μόνο για να μου αποδείξεις ότι και συ είχες γνωρίσει τη λύπη. Μετά, όμως, καθώς το κομμάτι συνέχιζε, συνειδητοποίησα ότι άλλο πράγμα μου έλεγες. Το κλαρινέτο, όσο γλυκό και λεπτεπίλεπτο κι αν ήταν, αρνιόταν να λυγίσει, να υποταγεί στην κατάθλιψη; ανέβαινε ξανά, τραγουδούσε, ανθοβολούσε, κατάφερνε να ξεχωρίσει. Η λύπη είχε μεταμορφωθεί. Με τα αισθήματά σου είχες πλάσει ένα έργο. Η θλίψη είχε μετασχηματιστεί σε ομορφιά.

Νομίζω πως η ερμηνεία της Nicola Boud ήταν πολύ κοντά στην παραπάνω περιγραφή. Βέβαια δεν θα την χαρακτήριζα άψογη τεχνικά, αλλά είχε πάθος, ερμηνευτικό όραμα και ολοκληρομένη άποψη για το έργο. Όλα αυτά νομίζω πως βγήκαν, με αποτέλεσμα μια πολύ καλή ερμηνεία. Μάλιστα, έπαιζε με ένα corno di bassetto, στην ίδια τονικότητα για την οποία γράφτηκε αρχικά το έργο. Άξια κέρδισε το θερμότατο χειροκρότημα του κοινού στο τέλος.

Το δεύτερο μέρος ήταν αφιερωμένο στο πασίγνωστο Ρεκβιεμ. Έργο που ο συνθέτης άφησε ημιτελές και μάλιστα ο βαθμός στον οποίο το έργο είναι δική του σύνθεση είναι ακόμη θέμα μεγάλης συζήτησης.

Το ρέκβιεμ που μας έπαιξαν ήταν έργο μουσικής δωματίου. Μικρή ορχήστρα και μικρή χορωδία, μας πέρασαν ένα πνεύμα κατάνυξης μάλλον παρά το μεγαλειώδες επικό πνεύμα που αποπνέουν συνήθως οι σύγχρονες ερμηνείες. Ακόμη και το μεγαλειώδες Dies Irae, μου έφερε στο νου πολύ περισσότερο το γρηγοριανό μέλος από το οποίο κατάγεται, παρά το πνεύμα ο-φόβος-του-θεού για το οποίο είναι γνωστό. Στο ίδιο πνεύμα και οι μονωδοί και η εξαιρετική χορωδία μας παρέπεμψαν σε μια διαφορετική, πιο «ανθρώπινη» εκδοχή του έργου. Και προφανώς το ερμηνευτικπο πνεύμα του μαέστρου δεν θα μπορούσε να πάρει σάρκα και οστά δίχως την υποστήριξη μιας άρτιας τεχνικά ορχήστρας. Εν κατακλείδει, από τα καλύτερα σύνολα παλιάς μουσικής που έχω ακούσει.

Αυτά. Όλοι στο τέλος φύγαμε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά από την όμορφη βραδυά που μας επιφύλαξε το γαλλικό συγκρότημα.

Φιλαρμονική της Σκάλας του Μιλάνου – Daniel Barenboim

Την Δευτέρα 29-6, στο Ηρώδειο, παρακολουθήσαμε την κορυφαία στιγμή – από άποψη μουσικής – του φετινού φεστιβάλ. Συγκεκριμένα, παρακολουθήσαμε την Φιλαρμονική της Σκάλας υπό την διεύθυνση του Daniel Barenboim. Εξαιρετική η συναυλία (90) και μια από τις καλύτερες στιγμές μου έχω ζήσει στο Ηρώδειο.

To start with, ούτε η Φιλαρμονική της Σκάλας χρειάζεται συστάσεις ούτε ο Barenboim, μιας και πρόκειται για έναν από τους πιο δραστήριους (αρχι)μουσικούς της εποχής μας, με μεγάλη καριέρα είτε ως πιανίστας είτε ως διευθυντής ορχήστρας. Μάλιστα ο Τριστάνος που άνοιξε την φετινή σαιζόν της Σκάλας ήταν ένα γεγονός που συζητήθηκε πάρα πολύ και έλαβε πολύ καλές κριτικές. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και την μόνιμη θέση που έχει ως καλλιτεχνικός διευθυντής της “υπό τας Φιλύρας” όπερα. Και βέβαια πως υπήρξε σύζυγος της Jacqueline du Pré (my favorite cellist).

Να σημειώσω πως η Φιλαρμονική της Σκάλας μπορεί να μην χρειάζεται συστάσεις ως προς την οπερετική της διάσταση, ωστόσο η συμφωνική δεν μου είναι ιδιαίτερα γνωστή. Μάλιστα, επειδή δεν θα έλεγα πως με ξετρελαίνουν οι ιταλικές ορχήστρας δεν κρύβω πως είχα αρκετά ερωτηματική διάθεση ως προς το τι θα ακούσω.

Η «κριτική» μου στάση όμως εξαφανίστηκε μετά τα πρώτα μέτρα του 3ου κοντσέρτου του Μπετόβεν. Η ορχήστρα είχε το σωστό μίγμα ιταλικής φινέτσας και γερμανικής πειθαρχίας και ακρίβειας. Εξαιρετικός ήχος και μάλιστα πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται πόσο καλά ακούγεται η ορχήστρα μέσα σε αυτόν τον χώρο. Εξαιρετικός και ο Barenboim στον διπλό ρόλο που είχε – σολίστα/μαέστρου. Βέβαια δεν παύει να μου φαίνεται overstretched τέτοιο setup. Με άλλα λόγια πόσο πολύ καλά μπορεί κάποιος να κάνει και τις δύο δουλειές ταυτόχρονα. Πχ. ο Barenboim έπαιζε κάτι στο πιάνο και μετά σηκώνονταν γρήγορα-γρήγορα από το σκαμπώ και διεύθυνε την ορχήστρα. Δεν είναι άραγε distracting αυτό για το πιανίστα; Δεν αποβαίνει εις βάρος της ερμηνείας του; Anyway…

Στο δεύτερο μέρος η ορχήστρα μεγάλωσε κατά πολύ και μας έπαιξε την Φανταστική του Μπερλιόζ. Εδώ νομίζω πως η ορχήστρα ξετύλιξε όλο το ταλέντο της και μας χάρισε μια αξέχαστη εμπειρία. Παρ’ όλους τους θορύβους του περιβάλλοντος (αεροπλάνα, παιδάκια που τσίριζαν από μακρυά, μια σειρήνα ασθενοφόρου, κινητά κλπ, κλπ) μας κράτησε καρφωμένους στη θέση μας. Ένα από τα καλύτερα Τραγούδια του Σαββατόβραδου (πέμπτο μέρος) που έχω ακούσει, με καθηλωτικό το Dies irae και το Σάββατο των Μαγισσών.

Μια πραγματικά αξιομνημόνευτη βραδυά. Δίκαια ο κόσμος ξέσπασε σε παρατεταμένα χειροκροτήματα που έφερναν και ξανάφερναν τον μαέστρο στη σκηνή. Μάλιστα ο κόσμος δεν σταμάτησε να χειροκροτάει και αναγκάστηκε να πάρει τον κορυφαίο από το χέρι για να κατέβει η ορχήστρα 

Είχαμε και δύο ανκόρ – ένα στο πρώτο μέρος στο πιάνο με ένα από τα Νυχτερικά του Σοπέν (νομίζω…) και στο τέλος με ολόκληρη την ορχήστρα με την Δύναμη του Πεπρωμένου.

Ασφυκτικά γεμάτο το Ηρώδειο – ήταν κατειλημμένες ακόμη και οι θέσεις στα πλάγια του άνω διαζώματος δίπλα στον τοίχο! Μάλλον προς μεγάλη απογοήτευση του κ. Λούκου. Μοναδικό μελανό σημείο οι «φεστιβαλίζοντες» θεατές που με το που τελείωσε η συναυλία και πριν ακόμη βγει για πρώτη φορά ο μαέστρος άρχισαν να πηδάν πάνω από τον κόσμο που χειροκροτούσε προκειμένου να φύγουν γρήγορα-γρήγορα.

Αυτά.

Ορχήστρα Philharmonia & EP Salonen

Με λίγη καθυστέρηση είναι αλήθεια γράφω για αυτήν την συναυλία, κυρίως λόγω έλλειψης διάθεσης. Εν πάσει περιπτώσει, τόσο η ορχήστρα όσο και ο μαέστρος είναι από τα πιο σημαντικά ονόματα της μουσικής σκηνής – μάλιστα η μετακίνηση του μαέστρου νομίζω πως είναι από τις πιο καυτές μεταγραφές του καλοκαιριού. Έτσι στις 17-6 παρακολουθήσαμε στα πλαίσια του φεστιβάλ Αθηνών, στο Ηρώδειο, την Philharmonia Orchestra του Λονδίνου, υπό την διεύθυνση του Esa-Pekka Salonen (73). Βέβαια τέτοιου είδους συναυλίες στο Ηρώδειο είναι κυρίως τουριστικά/κοσμικά events και η απόδοση των καλλιτεχνών και των συνόλων που εμφανίζονται σε αυτό, είναι συνήθως greatly reduced από την ακαταλληλότητα του χώρου, ας το έχουμε υπ’ όψιν μας αυτό.

Έτσι λοιπόν μπορώ να πω πως περίμενα να ήταν λίγο καλύτεροι (ο Σαλόνεν με την καινούργια του ορχήστρα, δατ ιζ), αλλά ταυτόχρονα τους αναγνωρίζω και πολλά ελαφρυντικά.

Στο πρώτο μέρος ακούσαμε το 2ο κοντσέρτο για πιάνο του Λιστ, με τον Γιάννη Βακαρέλη. Δεν μου πολυάρεσε. Νομίζω πως ήταν από τις πιο μέτριες εμφανίσεις του Βακαρέλη (έχω δει 3-4), πράγμα που το επέτεινε η ακουστική του ωδείου. Ήχος εντελώς fuzzy, νομίζω πως απέτυχε να επικοινωνήσει με το ακροατήριο. Σε λίγο καλύτερο επίπεδο η ορχήστρα, αν και εγώ εισέπραξα πως η επικοινωνία και ο διάλογος μεταξύ τους δεν έρρεε. Μου φάνηκε αμήχανος, εξερευνητικός και εν γένει σαν να έλειπαν πρόβες.

Πολύ καλύτερη η ορχήστρα στο δεύτερο μέρος, στην 6η του Μάλερ. Φάνηκε σε μεγάλο βαθμό η τεχνική αρτιότητα της ορχήστρας και το σαφές και ακριβές ύφος του μαέστρου. Ίσως να ελέγχετε στο κατά πόσο εξέπεμψε την τραγικότητα του έργου, αλλά χωρίς αμφιβολία επρόκειτο για μια πολύ καλή εκτέλεση.

Βέβαια με δεδομένο το στρίμωγμα του Ηρωδείου, την διάρκεια του έργου και την καθιερωμένη καθυστέρηση έναρξης, το κυρίαρχο συναίσθημα που είχα ήταν πως είχα πως ήθελα σηκωθώ και πολύ δύσκολα μπορούσα να συγκεντρωθώ πια στη μουσική. Όπως είπα και πριν, συναυλίες που διαρκούν πάνω από δύο ώρες, που ξεκινούν εννιάμιση και με δεδομένο το κυκλοφοριακό της Αθήνας μάλλον απευθύνονται σε πολύ ορισμένο κοινό.

Anyway, it could be better.

Αυτά.

Krzysztof Penderecki

Την Τετάρτη 10-6-9, imho είχαμε ένα από τα πιο σημαντικά events του φετινού φεστιβάλ. Στην μεγάλη αίθουσα του Μεγάρου μας δόθηκε η ευκαιρία να απολαύσουμε έναν από τους τελευταίους εν ζωή μεγάλους σύγχρονους συνθέτες. Μεγάλος, υπό την έννοια της συμβολής στην σύγχρονη μουσική τα τελευταία 50 χρόνια.

Έτσι ο θαλερός Krzysztof Penderecki, παρά τα 76 του χρόνια και τα αρκετά παραπανίσια κιλά, διεύθυνε με μεγάλη ζωντάνια την
Sinfonia Varsovia σε ένα πρόγραμμα με αποκλειστικά δικά του έργα.

Μας έπαιξαν

Α’ Μέρος
Agnus Dei (μεταγραφή για έγχορδα)
Κοντσέρτο για βιόλα και ορχήστρα (μεταγραφή για βιολοντσέλο και ορχήστρα)
Σολίστ: Danjulo Ishizaka, βιολοντσέλο

B’ Μέρος
Συμφωνία αρ. 2

Δεν θα έλεγα πως με ενθουσίασε η ορχήστρα – είχε κάποια προβληματάκια συντονισμού σε κάποια μέρη και κάποια μπασίματα με στράβωσαν λιγάκι – αλλά νομίζω πως μετέφεραν με αρκετή επιτυχία το πνεύμα του συνθέτη.

Η αίθουσα πλημμύρισε με αργή μουσική, πλατιές νότες, πολύ αργά κρεσέντα και στιγμές μεγάλου όγκου και έντασης. «Θρησκευτική μουσική της Βαλτικής» είναι ένας πολύ πετυχημένος όρος που κάπου διάβασα για την μουσική του Penderecki (που περιλαμβάνει βέβαια και τον Pärt, τον Górecki, ενδεχομένως τον Kilhar κλπ) και όντως τέτοιο πράγμα «βγήκε» από την μουσική. Δεν θυμάμαι να έχω ξανα-ακούσει live μουσική του, όμως η κατάνυξη, η ηρεμία και η «πνευματικότητα» των ήχων δημιούργησαν μια υποβλητικότατη ατμόσφαιρα που εισέπραξε με με μεγάλη ευχαρίστηση το κοινό, το οποίο και ανταποκρίθηκε στο τέλος με ένα πολύ θερμό χειροκρότημα.

Να πω πως η συναυλία μου άφησε μια γεύση ελαφριάς απογοήτευσης, μιας και αντίθετα απ’ ότι σχεδίαζα πήγα αρκετά κουρασμένος και δεν το ευχαριστήθηκα όσο και όπως θα ήθελα. Eν πάσει περιπτώσει ήταν σίγουρα μια βραδυά to be remembered.

Αυτά.

New York Philharmonic Chamber Soloists

Ένα πολύ ενδιαφέρον συγκρότημα μουσικής δωματίου παρακολουθήσαμε την Πέμπτη, 21-5-9, στην μικρή αίθουσα του Μεγάρου (78). Οι New York Philharmonic Chamber Soloists μας παρουσίασαν ένα «διαφορετικό» πρόγραμμα, υπό την έννοια ότι οι ενορχηστρώσεις των κομματιών είναι τέτοιες που δεν βρίσκουν συχνά στέγη (πάντα στα καθ’ ημάς). Πρόκειται για συγκρότημα που αποτελείται mostly από μουσικούς που είναι μέλη της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης και ταυτόχρονα έχουν και παράλληλη ζωή ως σολίστες.

Τα μέλη του συγκροτήματος που μας επισκέφτηκαν ήταν οι: Katherine Greene viola – director, Stanley Drucker clarinet, Maria Kitsopoulos cello, Thomas Stacy oboe, Howard Wall French horn, Kim Laskowski bassoon, Elmira Darvarova guest violinist, Alexandros Kapelis guest pianist.

Μας έπαιξαν:

Α’ Μέρος

Wolfgang Amadeus Mozart Κουιντέτο για πιάνο, όμποε, κλαρινέτο, κόρνο και φαγκότο, K. 452
Felix Mendelssohn-Bartholdy Κουαρτέτο για πιάνο, έργο 3

Β’ Μέρος

Χρίστος Παπαγεωργίου "Χορός", για πιάνο, όμποε, κλαρινέτο, κόρνο, φαγκότο, βιολί, βιόλα και βιολοντσέλο
Ernst von Dohnányi Σεξτέτο για πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλο, κλαρινέτο και κόρνο, έργο 37

Βιτρουόζοι, των οργάνων τους τα μέλη του συγκροτήματος, μας άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις. Θα σταθώ ιδιαίτερα στις τρεις κυρίες των εγχόρδων, που ήταν νομίζω μια κλάση ανώτερες από τους υπόλοιπους, και στο κουαρτέττο του Μέντελσον που ερμήνευσαν με αυτοπεποίθηση και αρκετή αυταρέσκεια – νομίζω με διαφορά το highlight της βραδυάς.

Επίσης να σταθώ και στον Χορό του Παραγεωργίου, ένα αρκετά ενδιαφέρον κομμάτι που θα ήθελα πολύ να ξανακούσω – όσο και αν η ενορχήστρωσή του μου έφερε στο νου πως ενορχηστρώθηκε ειδικά για την περίσταση. Αν ήταν έργο των αρχών του προηγούμενου αιώνα θα το χαρακτήριζα έργο εθνικής σχολής. Χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό λαϊκές μουσικές τις οποίες όμως επεξεργάζεται με έναν αρκετά σύγχρονο τρόπο, στην παράδοση βέβαια της δυτικοευρωπαϊκής κλασικής μουσικής.

Αυτά τα ολίγα...

Royal Concertgebouw Orchestra

Την Τετάρτη 13-5-9, παρακολούθησα την τελευταία μεγάλη συναυλία της χρονιάς (90). Τελευταία μεγάλη συναυλία υπό την έννοια πως για την φετινή σαιζόν ήταν η τελευταία επίσκεψη μεγάλης ορχήστρας. Μάλιστα θα έλεγα πως ήταν και πανηγυρικό το κλείσιμο της χρονιάς. Η Concertgebouw δεν είναι απλώς μια μεγάλη ορχήστρα, αλλά θεωρείται μια από τις καλύτερες 2-3, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια. Επίσης ήταν μια ορχήστρα που πολύ ήθελα να την ακούσω live, μιας και πριν 2 χρόνια που είχα επισκεφτεί το σπίτι της δεν τα είχα καταφέρει. Και βεβαίως το glamorous του event αυξάνονταν ακόμη περισσότερο και από την συμμετοχή του Lang Lang.

Την ορχήστρα διεύθυνε όχι ο μόνιμος μαέστρος της (ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας :-), αλλά ο Daniel Harding. Τον Harding τον είχαμε απολαύσει προσφάτως (τον περασμένο Οκτώβρη), σε μια εμφάνιση που εμένα τουλάχιστον με είχε αφήσει ολίγον έκθαμβο. Οπότε είχαμε ένα πολύ προμισινγκ μείγμα ον στεϊτζ.

Στο πρώτο μέρος μας έπαιξαν το 2ο κοντσέρτο για πιάνο του Σοπέν, με τον Lang Lang. Να πω την αλήθεια είμαι λίγο επιφυλακτικός με του κλασικούς μουσικούς που έχουν την αχλή του ροκ σταρ και ανακατεύονται πάρα πολύ σε όλο αυτό το cross over hype. Διάβασα μάλιστα με ενδιαφέρον το περασμένο σαββατοκύριακο μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Lang Lang, που προσπαθούσε να βγάλει από πάνω του την «ρετσινιά του παρδαλού» Μάλιστα έλεγε πράγματα όπως μπορεί να έρχομαι σε επαφή με ποπ κουλτούρα και να λαβαίνω μέρος σε μη κλασικά δρώμενα, αλλά είμαι κλασικός πιανίστας και η ζωή μου και οι συνήθειες μου είναι κλασικού πιανίστα. Αρκετά μελετημένα λόγια και ας μην ξεχνάμε πως ο Lang Lang είναι στα 25 του.

Νομίζω πως με την ερμηνεία του μας έπεισε και με το παραπάνω και μάλιστα μας έδειξε πως είναι ένας πολύ καλός κλασικός πιανίστας. Έδειξε πως είχε μελετήσει καλά τον συνολικό χαρακτήρα και δομή του έργου, πως είχε άποψη για αυτό και είχε και την μεγάλη τεχνική και εκφραστική ικανότητα να την περάσει στο κοινό. Μου φάνηκε άψογος τεχνικά, με πολύ καλή άρθρωση με πολύ δυνατό έλεγχο της δυναμικής και του ρυθμού και πάνω απ’ όλα εξαιρετικά εκφραστικός. Από κοντά και η ορχήστρα έδειξε γιατί θεωρείτε μια από τις καλύτερες του κόσμου. Τον υποστήριξε θαυμάσια και συνδιαλέχτηκε πάρα πολύ όμορφα μαζί του, όπου το έργο το απαιτούσε.

Στο δεύτερο μέρος μας έπαιξαν την 2η συμφωνία του Brahms. Πρέπει να είναι από τα αγαπημένα έργα του Harding, μιας και με την Mahler Chamber Orchestra πάλι το ίδιο μας είχαν παίξει. Όμως, θαρρώ πως δεν έφτασε σε απόδοση την προ εξαμήνου ερμηνεία. Βέβαια ήταν μια εξαιρετική ερμηνεία και η Concertgebouw ίσως έχει το πιο δυνατό section εγχόρδων που έχω ακούσει live. Δυνατό όχι με την έννοια του volume αλλά με κάθε έννοια. Ωστόσο τα πνευστά της (τα χάλκινα to be precise) δεν μου φάνηκαν και τόσο punctual. Για να μην παρεξηγηθώ, διϋλίζω τον κώνωπα κάνοντας αυτά τα σχόλια για τα χάλκινα, μιας και η ορχήστρα απέδειξε πως σίγουρα είναι μια από τις κορυφαίες της τρέχουσας εποχής. Άλλωστε απέσπασε ένα από τα πιο θερμά χειροκροτήματα που έχω ακούσει στο Μέγαρο (εκεί δίνονταν η συναυλία – ξέχασα να το αναφέρω :-).

Αυτά. Μπιζαραν τόσο ο Λανγκ Λανγκ όσο και η ορχήστρα. Μάλιστα η ορχήστρα 2 φορές. Την πρώτη αν θυμάμαι καλά με Μεντελσσον και την δεύτερη με κάτι πολύ γνωστό που μου έφερε στο νου πρωτοχρονιάτικη Βιέννη. Και ο Λανγη Λανγκ έπαιξε κάτι πολύ γνωστό, που αυτή τη στιγμή αδυνατώ να ταυτοποιήσω.

London Philharmonic Orchestra

Την Παρασκευή 1-5-9, παρακολούθησα μια πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία στο Royal Festival Hall στο Southbank Centre του Λονδίνου. Η London Philharmonic Orchestra υπό την διεύθυνση του Mark Elder μας παρουσίασε ένα πολύ ωραίο πρόγραμμα της ρομαντικής περιόδου (88).

Στο πρώτο μέρος μας έπαιξαν στην αρχή την μουσική που έγραψε ο Janáček για το θεατρικό Schluck und Jau του Γερμανού νομπελίστα Gerhart Hauptmann και στην συνέχεια το κοντσέρτο για βιολί του Dvořák, με τον Thomas Zehetmair στο βιολί. Στο δεύτερο μέρος μας έπαιξαν την Τρίτη συμφωνία του Rachmaninov.

Με το πρώτο άκουσμα φάνηκε καθαρά ο πολύ πιο πλούσιος ο ήχος της LPO από την αντίστοιχη του BBC. Φάνηκε πως είναι μια από της μεγάλες ευρωπαϊκές ορχήστρες, με προσωπική χροιά και μεγάλη σημασία στις λεπτομέρειες του ήχου. Και δεν νομίζω πως για την κρίση μου αυτή έφταιγε μόνο η ακουστική της αίθουσας, η οποία παρεπιπτώντως είναι αξιοσημείωτη – ζεστός ήχος και έντονη αίσθηση αμεσότητας.

Πολύ ιντριγκαδόρικο βρήκα το δεύτερο κομμάτι, το κοντσέρτο για βιολί. Στην αρχή ομολογώ πως με ξένισε λίγο ο ήχος του βιολιού, σαν να μου φαίνονταν λίγο out of tune. Μετά από λίγο περισσότερη προσοχή (και βέβαια αφού το συνήθισα και λίγο) και αφού ξεπέρασα λίγο τον «παράξενο» ήχο του βιολιού νομίζω πως εκτίμησα ιδιαίτερα την τεχνική, την ζωντάνια και την λαμπρότητα της ερμηνείας του Zehetmair. Όσο και την εξίσου καλή υποστήριξη και ερμηνεία του Elder.

Έψαξα λίγο στο δίκτυο αλλά δεν βρήκα καμμιά αναφορά στο όργανο του Zehetmair. Πάρα πολλά overtones και ένας ήχος που μου έφερε στο νου την ζεστασιά των μπαρόκ χάλκινων. Έχοντας στο νου μου την στιλπνότητα του Καβάκου και του Tetzlaff ήταν σίγουρα ένα αρκετά ενδιαφέρων άκουσμα και η ερμηνεία του Zehetmair το highlight της βραδυάς

Η συμφωνία του Rachmaninov, δεν θα έλεγα πως μου κράτησε ομοίως υψηλό το ενδιαφέρον. Αν και τα πιανιστικά έργα του Rachmaninov είναι πολύ γνωστά, δεν ισχύει το ίδιο και για τις συμφωνίες του θαρρώ. Δεν είχα ξανακούσει το έργο, ωστόσο νομίζω πως εισέπραξα μια πολύ καλή παρουσίαση από έναν μαέστρο που έχει κάποια αδυναμία στις συμφωνίες του Rachmaninov. Νομίζω πως πέτυχε μια αρκετά καλή ερμηνεία με την ορχήστρα να γίνετε πολύ καλό εργαλείο σε ότι ήθελε να πετύχει.

Αυτά. Να πως και λίγο για το κτίριο. Γενικά το κτίριο είναι ένα από τα landmarks του Λονδίνου και λόγω της αρχιτεκτονικής του και της θέσης του πάνω από το ποτάμι έχει αρκετή σπουδαιότητα από μόνο του (εννοώ και χωρίς το music hall). Είναι αρκετά late 60’s-70’s η αισθητική του, με αυτά τα λευκά, τσιμεντένια μπαλκονάκια που προεξείχαν μέσα στην αίθουσα και τις πολύχρωμες ταπετσαρίες και τις κουρτίνες με τους μαιάνδρους. Αρκετά χαριτωμένο το βρήκα οπτικά και απ’ ότι διάβασα έχει γίνει αρκετή και μακρόχρονη δουλειά και στην ακουστική του.

ps. Μιας και οι φώτο που έβγαλα μέσα στην αίθουσα βγήκαν χάλια (όπως το περίμενα άλλωστε :-) παρακάτω η θέα στον Ταμεση

BBC Symphony Orchestra (again…)

Τις προάλλες, βρέθηκα για λίγες μέρες στον Λονδίνο και δεν έχασα την ευκαιρία να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς μερικά από τα μουσικά δρώμενα της πόλης, κατά προτίμηση σε αίθουσες που δεν είχα ξαναεπισκεφθεί. Έτσι την Πέμπτη 30-4-9, βρέθηκα στο Barbican Hall και παρακολούθησα για δεύτερη φορά μέσα στην ίδια εβδομάδα την BBC Symphony Orchestra, υπό την διεύθυνση του Jiří Bělohlávek (83).

Αξιοπρόσεκτη αίθουσα που συνδυάζει την αμεσότητα με την ορχήστρα χωρίς εκπτώσεις στην χωρητικότητά της. Είχα την εντύπωση πως πρόκειται για σχετικά μικρή αίθουσα, όμως εκ των υστέρων διάβασα πως έχει πάνω από 1900 θέσεις. Δεν θα έλεγα πως εντυπωσιάστηκα από την ακουστική της αίθουσας. Καλή αλλά όχι αξιοσημείωτη – απ’ όσον τουλάχιστον μπορώ να πω από μια μόνο επίσκεψη (και από την θέση στην πλατεία που καθόμουν).

Στο πρώτο μέρος μας έπαιξαν το πρελούδιο και την μουσική της Μ. Παρασκευής από τον Πάρσιφαλ. Στο δεύτερο, με την προσθήκη των Katherine Broderik (soprano), Karen Cargill (alto), Robert Murray (tenor), Matthew Rose (bass) και της χορωδίας του BBC, μας έπαιξαν την 3η λειτουργία του Μπρούκνερ.

Δεν θα έλεγα πως ήταν άλλη ορχήστρα αλλά σίγουρα ήταν αισθητά καλύτερη από την Αθήνα. Μου φάνηκαν αρκετά πιο συγκροτημένοι, με αρκετά περισσότερο συναίσθημα και καλύτερο έλεγχο του ήχου. Αρκετά πιο πειθαρχημένο ήταν και το κοινό και μπόρεσε ο Bělohlávek να κάνει τα σβησίματα, στα οποία απ’ ότι φάνηκε αρέσκεται.

Πολύ μου άρεσε η χορωδία στο δεύτερο μέρος (είχαν μερικά πολύ δυνατά μέρη), όπως και οι μονωδοί. Ιδιαίτερα οι δύο γυναίκες (αν εξαιρέσει κανείς το ντύσιμό τους, which draws directly from the immense English fashion tradition :-) ήταν πολύ καλές. Όσο και αν ο alex λέει πως βαρέθηκε, εγώ πέρασα πολύ καλά :-)

Η συναυλία μεταδιδόταν κατευθείαν από το BBC, οπότε είχαν έναν Άγγλο δημοσιογράφο on stage να προλογίζει τα έργα. By far to διασκεδαστικότερο σημείο της βραδυάς :-)

Αυτά.

BBC Symphony Orchestra

Το Σάββατο 25-4-9, βρέθηκα στην μεγάλη αίθουσα του Μεγάρου, και παρακολούθησα την συναυλία της Συμφωνικής του BBC, υπό την διεύθυνση του Jiří Bělohlávek (77). Να πω κατ’ αρχάς πως δεν γνώριζα ούτε την ορχήστρα, ούτε τον μαέστρο και περίμενα, ίσως αδίκως, περισσότερα. Περίμενα δηλαδή, δεν ξέρω γιατί, κάτι σαν την ορχήστρα του Μπέρμπιχαμ, which wasn’t the case.

Παραδόξως για τα ειωθότα, στο Μέγαρο δεν έπεφτε καρφίτσα. Βέβαια απ’ ότι φάνηκε ο συνδυασμός Σγούρος + BBC μετέτρεψε την συναυλία σε ολίγον τουριστική, οπότε λογική και η πολυκοσμία. Όχι πως έχω πρόβλημα, ό,τι κάνει ο άνθρωπος για την ψυχή του καλό είναι :-))

Η βραδυά ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις με τα Τέσσερα Ιντερλούδια της Θάλασσας, έργο του Benjamin Britten, από τον Peter Grimes. Πολύ όμορφα παιγμένο από τον Bělohlávek, ανάδειξε όλα τα μοναδικά ηχοχρώματα του έργου και εντόνως μου έφερε στο νου την παραθαλάσσια υγρασία του χωριού του Peter Grimes. Εν τέλει, αυτή ήταν και η καλύτερη στιγμή της ορχήστρας. Ίσως είναι σωστό τελικά αυτό που λέγεται πως κάθε ορχήστρα παίζει καλύτερα την εθνική της μουσική.

Στη συνέχεια ακούσαμε το 3ο κοντσέρτο του Μπετόβεν, με σολίστ τον Δημήτρη Σγούρο. Όχι κακή εκτέλεση, αλλά ψιλοαδιάφορη. Ο Σγούρος στα γνωστά του επίπεδα. Καλός, αλλά σίγουρα δεν είναι ο πιανίστας που θα σε συγκινήσει. Νομίζω πως ο Σγούρος έχει πέσει στην κοινή παγίδα πολλών μουσικών που υπήρξαν παιδιά-θαύματα. Δηλ. επειδή επιτυγχάνουν ένα technical competence πάρα πολύ ψηλό από πολύ νωρίς, σταματούν να εξελίσσονται σαν μουσικοί από την παιδικής του ηλικία. Ο Σγούρος όπως είπε και σε μια συνέντευξή του έπαιξε για πρώτη φορά το κοντσέρτο αυτό στα 9 του! Πολύ θα ήθελα να την άκουγα δίπλα-δίπλα με μια σημερινή του εκτέλεση. Anyway… μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά έχοντάς τον ακούσει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια δεν μου περνάει κανένα vibe.

Από κοντά του και η ορχήστρα μου πέρασε ένα κάπως similar πνεύμα μετριότητας. Στο τέλος ανυπομονούσα να τελειώσει να πάμε παρακάτω.

Το κλού της βραδυάς βέβαια ήταν στο δεύτερο μέρος, όπου είχαμε την Παθητική του Τσαϊκόφσκυ. Βασισμένος στην απόδοσή τους σε αυτό κυρίως το έργο ένοιωσα μια μικρή απογοήτευση στο τέλος. Δεν λέω, πως δεν ήταν καλή η ορχήστρα και δεν είχε άποψη ο μαέστρος, αλλά μου έδωσαν λιγάκι την αίσθηση του αρπακολατζίδικου. Αν απομόνωνες σημεία της ορχήστρας ήταν όλα πολύ καλά. Τα χάλκινα λαμπερά, τα έγχορδα γεμάτα, αλλά...

Το δεύτερο μέρος ήταν άτονο και άψυχο. Στο πρώτο μέρος οι τρείς τρομπέτες στα δυνατά σαλπίσματα σκέπαζαν τα πάντα. Επίσης κάποια περάσματα από τα τρομπόνια δεν είχαν καμμιά δουλειά να βγούν έξω και σκεπάζουν την μελωδία. Όλα αυτά βέβαια είναι ποιοτικά στοιχεία και ίσως μόνο εμένα να μην μου άρεσαν. Αλλά σε κάποια σημεία (νομίζω στο 4ο μέρος;) που ήθελε κάποια απότομα σταματήματα είχαμε αρκετές ουρίτσες πράγμα που είναι πολύ ποσοτικό και φάνηκε πως χρειαζόνταν περισσότερη δουλίτσα.

Ωστόσο είχαν και αρκετές πολύ καλές στιγμές. Και θα είχαμε ένα πολύ ωραίο φινάλε (μάλιστα ενώ έπαιζαν τα μπάσσα σκεφτόμουν: πολύ όμορφα θα το τελειώσει, ίσως άδικα το έκρινα), αν εκεί που κρατούσαμε την αναπνοή μας δεν αποφάσιζαν οι γνωστοί-άγνωστοι να αρχίσουν τα μπράβο και τα χειροκροτήματα πριν ακόμη τελείωση η ορχήστρα. Νομίζω πως ψιλοσπάστηκε ο μαέστρος έτσι που τον έπιασαν από τα μαλλιά. Δυστυχώς δεν άκουσα τι είπε πριν το πολύ όμορφο μπιζάρισμα, όπου μας έπεξαν ... Τσαικόφσκυ; (μπορεί και όχι. Δεν θυμάμαι καλά :-)

Μάλιστα, εκεί που καθόμουν το φινάλε καταστράφηκε ακόμη περισσότερο μιας και 20 δεύτερα πριν το τέλος ένας γέρος με παπούτσια-κλακέτες αποφάσισε να φύγει και άρχισε την μεγάλη του πορεία προς την πόρτα. Ήταν η στιγμή που όλοι κρατούσαμε την αναπνοή μας περιμένοντας τα μπάσα να σβήσουν :-(

Πάντως προτού τους ρίξω στο καιάδα θα τους δώσω άλλη μια ευκαιρία :-)

Αυτά. Τελικά έπρεπε να πάω άλλη μέρα στους Πουριτανούς και να απολάμβανα και την Καρίτα που απ’ ότι ακούω ήταν πολύ καλή.