Bella Venezia!

Την προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα για ολιγοήμερες διακοπές στην Βενετία. Δυστυχώς δεν έπαιζε τίποτε ούτε στο La Fenice ούτε στο teatro Malibran. Ως συνήθως στην Ιταλία οι σκηνές είναι κλειστές τις πρώτες μέρες του χρόνου• και πέρσυ που ήμουν την ίδια εποχή στη Ρώμη τα ίδια θυμάμαι.

Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί τα grande venues να μην έπαιζαν αλλά όλο και κάτι βρήκα. Έτσι στις 2 του μήνα στην εκκλησία του San Vidal άκουσα το συγκρότημα Interpreti Veneziani σε ένα κλασικό βενετσιάνικο πρόγραμμα.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος τις 4 εποχές του Βιβάλντι και στο δεύτερο την σουΐτα για τσέλλο και έγχορδα του Marais και έναν χορό από την Σύντομη Ζωή του de Falla.


Δεν θα έλεγα πως ήταν τίποτε ιδιαίτερο η ερμηνεία του συγκροτήματος, ωστόσο ήταν πολύ όμορφα να ακούς την μουσική του Βιβάλντι μέσα σε μια όμορφη εκκλησία στην Βενετία, κάτω από έναν τεράστιο πίνακα του Carpaccio. Πάντως στο τέλος χειροκροτήθηκαν αρκετά και μάλιστα μπίζαραν με κάτι πάλι του Marais (though I don’t remember what it was)

To ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε ανήμερα των Φώτων σε μια πολύ εντυπωσιακή εκκλησία, την βασιλική της Santa Maria Gloriosa dei Frari, την ίδια εκκλησία που είναι κι ο τάφος του Monteverdi. Στην θέση του μεγάλου πίνακα υπήρχε ένας ιδιαίτερα λαμπερός Τιτσιάνος «the Assumption of the Virgin» (η κοίμηση της θεοτόκου το λέμε αυτό στα ελληνικά;) και γενικά το σκηνικό ήταν πιο ανεβασμένο.


Σε αυτό βέβαια συνέτεινε και το συγκρότημα που μας έπαιξε και μάλιστα σε όργανα εποχής. Ήταν το Ensemble Strumentale e Coro “SANTA CECILIA”, υπό την διεύθυνση του Giuliano Fracasso.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος το Ορατόριο της Γέννησης του Camille Saint-Saëns και στο δεύτερο το πρώτο μέρος από τον Μεσσία του Händel. Τραγούδησαν οι Maria Teresa Berzaccola Σοπράνο, Laura Rizzetto Mezzo, Giovanni Comisso Basso – ήταν και ένας τενόρος και μια άλτο αλλα δεν τα σημείωσα :-|

Πολύ συναισθηματική ερμηνεία και γενικώς πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα, μιας και οι περισσότεροι μέσα στην εκκλησία ήταν ντόπιοι και απ’ ότι κατάλαβα ήταν κάτι που το έκαναν κάθε χρόνο.

Το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα στο τέλος τους έφερε άλλες δύο φορές στη σκηνή όπου μας έπαιξαν την πρώτη φορά το μοτσάρτειο «Ave Verum Corpus» και την δεύτερη κάτι που – ξανά – δεν θυμάμαι.

Αυτά. Σίγουρα η πόλη αξίζει για περισσότερες και πιο ενδελεχείς αναζητήσεις.

The rest of 2009 (4/4)

Δεκέμβριος

Πολύ φτωχός ο φετινός Δεκέμβρης δυστυχώς. Δεν κατάφερα να πάω μια μικρή εκδρομή στη Γερμανία όπως είχα κατά νού και η εγχώρια γιορτινή προσφορά είναι για κλάματα. Ξαναζεσταμένος Ριγκολέτος στη Λυρική και στο Μέγαρο επαρχιώτικο πρόγραμμα παρελθόντων εποχών. Κάθε πέρσυ και καλύτερα. Αnyway…

Στις 3 του μήνα παρακολούθησα στην αίθουσα Τριάντη το Μπαλέτο της Ζυρίχης, σε μια χορογραφία των Παραλλαγών Goldberg του Heinz Spoerli (η χορογραφία όχι η μουσική :-) Μερικές πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές αλλά έφυγα λίγο με το αίσθημα του ανολοκλήρωτου. Εν γένει δεν ενθουσιάστηκα. Πολύ καλός ο Alexey Botvinov στο πιάνο.

Στις 18 παρακολούθησα στην αίθουσα Μητρόπουλου το φωνητικό σύνολο Mosaico Vocale της Στουτγάρδης, που μας τραγούδησαν έργα για χορωδία a cappella. Διεύθυνε ο Mihaly Zeke.

Μας έπαιξαν στο πρώτο μέρος:

- Morten Lauridsen (1943), O Magnum Mysterium
- Φραγκίσκος Λεονταρίδης (1518-1572), In die tribulationis meae, In te Domine speravi, Quoniam fortitudo mea
- Johannes Brahms (1833-1897), op. 29, Es ist das Heil uns kommen her, Schaffe in mir, Gott, ein rein Herz

Και στο δεύτερο

- Anton Bruckner (1824-1896), Locus iste, Vigra Jesse, Ave Maria
- Benjamin Britten (1913-1976), Ύμνος στην Παρθένο
- Francis Poulenc (1899-1963), O Magnum Mysterium, Quem vidistis pastores dicite, Videntes stellm, Hodie Christus natus set

Αρκετά καλό σύνολο, αλλά λίγο δεύτερο αν λάβουμε υπ’ όψιν από πού έρχονται. Ωστόσο ας έχουμε στο νου μας πως ουσιαστικά είναι χορωδία σπουδαστών, οπότε μάλλον πρέπει να τους κρίνουμε με πιο ελαστικά κριτήρια. Όμορφη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα που πολύ μου έλειψε φέτος – εν γένει ωραία βραδυά. Να σημειώσω τα υπέροχα μοτέτα του Λεονταρίδη τον οποίον δεν γνώριζα και πρέπει οπωσδήποτε να ψαξω να βρω έργα του.

Μπίζαραν με ένα παραδοσιακό γερμανικό χριστουγεννιάτικο

Ο Δεκέμβρης κλείνει με μια ακόμη παράσταση της Λυρικής, μικρότερης κλίμακας από την προηγούμενη όμως, μιας και χαρακτηρίζεται «όπερα δωματίου». Στις 19 τρέχοντος, παρακολούθησα δύο μονόπρακτα, τον Χορό Μεταμφιεσμένων του Πουλένκ και την Πλάνη με το Αίσιο Τέλος του Ροσσίνι. Μια συμπαραγωγή με την Όπερα Δωματίου Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου, τη Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών.



Οι κυριώτεροι συντελεστές:

Η ΠΛΑΝΗ ΜΕ ΤΟ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ
Μουσική διεύθυνση Ερρίκος Φρεζής, Σκηνοθεσία Νικαίτη Κοντούρη, Σκηνικά – Κοστούμια Γιώργος Πάτσας, Φωτισμοί Γιώργος Μιχελής, Ιζαμπέλλα Μαριάννα Μανσόλα, Δούκας Μπερτράντο Αντώνης Κορωναίος, Ταραμπόττο Διονύσης Τσαντίνης, Μπατόνε Διονύσης Σούρμπης, Ορμόντο Γιώργος Ματθαιακάκης

ΧΟΡΟΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ
Μουσική διεύθυνση Ερρίκος Φρεζής, Σκηνοθεσία – Επιμέλεια Σκηνικών, Κοστουμιών Κωνσταντίνα Ψωμά, Φωτισμοί Κώστας Μπλουγουράς, Βαρύτονος Γκι Μπονφίλιο, Χορός Χριστίνα Βασιλοπούλου, Μετάφραση Αντιγόνη Κασιμάτη

Δεν πολυχάρηκα με τον Χορό. Μου φάνηκε λίγο άνευρος και δεν νομίζω πως κατάφερε να περάσει το πνεύμα των προαστίων του Παρισιού (όπως διάβασα στο booklet της παράστασης πως είχε στο νου του ο δημιουργός).


Αντιθέτως μου άρεσε πολύ η Πλάνη. Το aesthetic είχε υιοθετήσει μια film noir προσέγγιση, όπου ο Δούκας και η ακόλουθοί του παρουσιάζονταν σαν μαφιόζοι, με τον Δούκα να κρατάει το ρόλο του Κάπο.

Βρήκα πολύ εύστοχη την σκηνοθεσία, τα κουστούμια και ιδιαίτερα καλό, έντονο και δυνατό το τραγούδι της Μανσόλα, γεμάτο φωνητικά πυροτεχνήματα που ενθουσίασαν το κοινό, χωρίς να υπολείπεται σε σκηνική παρουσία. Πολύ καλός επίσης ο Σούρμπης (αν και 1-2 φορές σαν να βράχνιασε λίγο) και ο Ματθαιακάκης. Σταθερή αξία ο Αντώνης Κορωναίος.

Μια όπερα από της πρώτες του Ροσσίνι (νομίζω είναι η τέταρτή του) και αποκάλυψη για μένα που πρώτη φορά την άκουγα. Απορώ γιατί δεν παίζεται συχνότερα.

Και μ’ αυτά και μ’ αυτά τελείωσε το 2009.

Χρόνια πολλά και καλή χρονιά!

Philharmonie (3/3)

Το τρίτο μου classical session ήταν η Φιλαρμονική.

Δυστυχώς τις μέρες που θα ήμουν εκεί δεν είχε καμμιά συναυλία η βερολινέζικη φιλαρμονική. Προσπαθήσα να βγάλω εισιτήρια από το Δίκτυο, αλλά από το site της Φιλαρμονικής μπορούσα να βγάλω εισιτήρια μόνο για την Berliner Philharmoniker και όχι για οποιαδήποτε συναυλία γίνονταν στη Philharmonie (btw τα εισιτήρια για τις όπερες που παρακολούθησα τα είχα βγάλει από το Δίκτυο). Έτσι αποφάσισα να βγάλω εισιτήρια επί τόπου.

Κατέληξα στο ότι το Σάββατο 6-1-7 ήταν η πιο κατάλληλη μέρα, οπότε είχα δύο επιλογές. Στις τρεισίμιση έπαιζε η Czech Symphony Orchestra με την Prager Opera Chorus υπό τον Petr Chromczák και στις οχτώ η Deutsches Symphonie-Orchester υπό τον Kent Nagano. Σαφώς οι προτιμήσεις μου έκλειναν προς την δεύτερη επιλογή. Και η ορχήστρα και ο μεάστρος διασημότατοι. Αλλά ήθελα το τελευταίο βράδυ μου στην πόλη να τριγυρίσω, οπότε διάλαξα την Czech Symphony Orchestra – με βαριά καρδιά ομολογώ.

Έτσι το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στην μεγάλη αίθουσα της Berlin Philharmonie παρακολουθώντας την Czech Symphony Orchestra (65). Μας έπαιξαν την 9η του Beethoven στο πρώτο μέρος και τα Carmina Burana στο δεύτερο. Ιδιόρρυθμο πρόγραμμα, μιας και η 9η λόγω της διάρκειάς της παίζεται στο δεύτερο μέρος συνήθως, αλλά όπως αποδείχτηκε αρκετά εύστοχο.

Λοιπόν με το που άρχισαν να παίζουν επιβεβαιώθηκε η βαριά καρδιά μου είχα. Η επιλογή της 9ης ήταν πολύ ατυχής για αυτή την ορχήστρα. Πάρα πολλά προβλήματα. Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω. Κατ’ αρχάς η ορχηστρα ήταν μικρή για να παίξει τέτοιο έργο. Και το μικρό της μέγεθος ήταν κυρίως λόγω του μικρού αριθμού των έγχορδων, τα οποία ήταν παααααααρα πολύ αδύνατα. Το χαρακτηριστικό τρέμολο με το οποίο αρχίζει η 9η δεν ακούγονταν καν, το σκέπαζαν τα πνευστά. Και μάλιστα σε μια αίθουσα που φημίζεται για την πολύ καλή ακουστική της. Επίσης υπήρχαν πολλά ερμηνευτικά προβλήματα. Σε πολλά σημεία υπήρχαν αυξομειώσεις του τέμπου, οι οποίες φαίνονταν τελείως αχρείαστες και άστοχες. Πολλές μουσικές φράσεις είχαν θαφτεί ενώ άλλες που δεν μου φαίνεται πως έπρεπε να βγουν μπροστά υπερτονίστηκαν. Υπήρχαν πολλά προβλήματα στα μπασίματα και πολλά τεχνικά λάθη. Τελικά νομίζω πως υπήρχε και μεγάλο πρόβλημα ομοιογένειας.

Η κατάσταση διορθώθηκε αρκετά στο 4ο μέρος με την χορωδία και του μονωδούς. Στοιχεία πολύ καλύτερα σε σχέση με την ορχήστρα, έσωσαν αρκετά το παιγνίδι, ώστε στο τέλος να εισπράξουν ένα χλιαρό χειροκρότημα.

Overall θεωρώ πως η 9η πως ήταν ατυχέσταστη επιλογή. Αλλά ακόμη και έτσι όφειλαν να προετοιμάζονταν περισσότερο.

Ώσπου στο δεύτερο μέρος μεταμορφώθηκαν εντελώς! Απόδωσαν τα carmina bourana εξαιρετικά καλά, λες και όλη τους τη ζωή μόνο αυτό έπαιζαν. Η χορωδία ήταν πολύ καλή και η ορχήστρα εκεί που τους είχε πιάσει η θάλασσα στο πρώτο μέρος, είχε σώμα, ομοιομορφία, πολύ καλή έκφραση των μουσικών φράσεων και κυρίως σαφή ερμηνευτική άποψη. Βέβαια τα προβληματάκια στα μπασίματα παρέμεναν αλλά δεν χαλούσαν την εικόνα, που ήταν ακριβώς η αρνητική φωτογραφία του πρώτου μέρους. Την πολύ καλή ερμηνεία την εισέπραξε τελικά το κοινό που χειροκροτούσε συνεχώς για κανένα 10λεπτο και έφερε τουλάχιστον 4 φορές τον μαέστρο και τους μονωδούς επί σκηνής.

Να σταθώ λίγο περισσότερο στα κρουστά τα οποία ήταν πολύ καλά, αν και σαφώς λιγότερο επανδωμένα απ' όσες ήταν οι ανάγκες του έργου. Με άγχωσε να τους παρακολουθώ να τρέχουν πάνω κάτω να τα προλάβουν όλα. Στο τέλος είχα συνεχώς την αίσθηση πως κάτι δεν θα προλάβουν. Νομίζω πως με ένα ακόμη άτομο (ήταν 4) θα κυλούσε με λιγότερο άγχος η βραδυά. Παρόλα αυτά έπαιξαν έτσι ώστε αν δεν τους έβλεπες θα είχες την εντύπωση πως ήταν πλήρως απανδρωμένα.

Εν κατακλείδει, μια άνιση συναυλία με μετριότατο πρώτο μέρος και αρκετά καλό δεύτερο. Αρκετά καλός ο βαρύτονος που συνόδευσε τα carmina bourana (και είπε και το O Freude από την ωδή της χαράς). Μέτριος στο πρώτο μέρος ανέβηκε κατακόρυφα και αυτός στο 2ο μέρος.

And last but not least το architectural part. To κτήριο παρά τα 40+ χρονάκια του παραμένει εντυπωσιακό και όμορφο. Η τόσο φημισμένη για την ακουστική της αίθουσα δείχνει όμως την ηλικία της. Δεν θα της έπεφτε άσχημα ένα φρεσκαρισματάκι. Παραμένει νομίζω πρωτότυπο το στυλ της με τα ακανόνιστα κεκλιμένα μπαλκόνια, αν και φαίνεται να έχει εξελιχθεί αρκετά στο Μόναχο, απ’ ότι έχω δει. Πάντως είναι μια πολύ ξεχωριστή αίθουσα και ένα από τα hallmarks του Βερολίνου. Τα καθίσματα πάντως δεν μου πολυάρεσαν και με κούρασαν. Έχουν το ίδιο πρόβλημα που έχουν τα καθίσματα στο Αττικόν και στον Απόλλωνα. Οι βραχίονες των πολυθρόνων είναι πολύ χαμηλά, ώστε να ταιριάζουν μόνο σε εξαιρετικά βραχύσωμους.

Βερολίνο τέλος :-(

Alleluia!!!

Αυτή την φορά προετοιμάστηκα κατάλληλα. Δεν ήθελα να αφήσω την κούραση της ημέρας να μου χαλάσει την βραδιά, οπότε φρόντισα να ξεκουραστώ κανένα δίωρο προτού πάω στη συναυλία. Γύρω στις 8 ήπια και ένα red bull (χωρίς ζάχαρη), οπότε είχα όλες της αισθήσεις μου σε πλήρη διέγερση και έτοιμες για το input processing (όλα αυτά έγιναν χτές το βράδυ, ξέχασα να το πω).

Παρακολουθήσαμε την Παιδική χορωδία Windsbacher Knabenchor και την Ορχήστρα Deutsche Kammer-Virtuosen του Βερολίνου υπό την μουσική διεύθυνση του Karl-Friedrich Beringer, στην μεγάλη αίουσα του Μεγάρου (88). Επίσης συμμετείχαν οι μονωδοί Jutta Boehnert σοπράνο, Rebecca Martin μέτζο σοπράνο, Susanne Schaiffer άλτο, Thomas Cooley τενόρος και Henryk Boehm βαρύτονος.

Στο πρώτο μέρος ακούσαμε το Μεγαλυνάριο του JS Bach και στο δεύτερο το Ορατόριο Χριστουγέννων του Camille Saint-Saens. Όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά ήταν να παιχτούν ανάποδα (δηλ. ο Μπαχ στο 2ο μέρος – έτσι είναι ακόμη στο site) και νομίζω πως αυτή θα ήταν και καταλληλότερη επιλογή.


Από τα πρώτα σαλπίσματα της πίκολο κατάλαβα πως θα παρακολουθούσα ένα πολύ ξεχωριστό γεγονός. Και μόλις άρχισε το χορωδιακό έφευγες τελείως. Βέβαια το έργο του Μπάχ είναι μαρκετινίστικα φτιαγμένο αλλά το απόδωσαν και εξαιρετικά. Αν έπρεπε να δω ξεχωριστά το πρώτο και το δεύτερο μέρος θα εβαζα μάλλον κοντά στο 95 στο πρώτο μέρος και λίγο κάτω από το 85 για το 2ο. Γι’ αυτό και λέω πως θα ήταν καλύτερα ο Μπάχ να ήταν 2ος, μιας και θα τελείωνε η βραδυά με αυτόν.

Πραγματικά δεν ξέρω τι να πρωτο-εκθειάσω στο υπέροχο αυτό πρώτο μέρος. Την γερμανικής τελειότητας και ισορροπίας ορχήστρα? Την παιδική χορωδία που δεν νομίζω αν έχω ακούσει καλύτερη? Τους πολύ καλούς μονωδούς? Το άψογα δουλεμένο σύνολο? Ωστόσο θέλω να σταθώ σε μερικά πράγματα που μου φάνηκαν πως ξεχωρίζουν.

• Τα πνευστά και ιδίως τα χάλκινα
• Την πάρα πολύ καλή προετοιμασία της χορωδίας. Η μπαρόκ άρθρωση των παιδιών ήταν άψογη. Επίσης πολλά παιδιά ήξεραν τα μέρη τους απέξω (σημειωτέον στα λατινικά!)
• Την σοπράνο
• Το μεγαλοφυές έργο (αν δεν είναι κοινοτυπία να λες κάτι τέτοιο για έργο του ΙΣ Μπαχ)
• Και βασικότερο όλων τον μαέστρο, ο οποίος πραγματικά παρουσίασε ένα Magnificat τέλεια δουλεμένο. Σε πάρα πολλά σημεία μου έφερνε στο νού πολύπλοκες γεύσεις που τις κρατάς στο στόμα σου και ενώ ξεχωρίζεις όλα τα συστατικά σου φαίνεται απίθανο πως ο συνδυασμός τους βγάζει τόσο ανώτερο αποτέλεσμα.

Μετά από αυτή την εμπειρία θα ήταν δύσκολο το δεύτερο μέρος να ήταν του ιδίου επιπέδου. Και όντως δεν ήταν. Το ορατόριο είναι έργο του τέλους της κλασικής περιόδου – αρχή της ρομαντικής, περίπου ενάμισι αιώνα πιο νέο του Μεγαλυνάριου. Αποδόθηκε από τους ίδιους μουσικούς με την προσθήκη ενός οργάνου και μιας άρπας. Όσα είπα παραπάνω ισχύουν και εδώ, απλά σε μικρότερο βαθμό. Ίσως γιατί το έργο δεν είναι τόσο εντυπωσιακό. Είναι αρκετά πιο εσωστρεφές πράγμα που το κάνει πιο δύσκολο στην αντίληψή του. Επίσης έπεσε πίσω από ένα outstanding 1ο μέρος.

Κορυφαίες στιγμές του 2ου μέρους το πραγματικά υπέροχο ντουέτο σοπράνου-βαρύτονου με την συνοδεία άρπας και οργάνου καθώς και το τρίο με την προσθήκη του τενόρου.

Για το τέλος μας επιφύλαξαν 3 μπιζαρίσματα με την παιδική χορωδία. Το πρώτο δεν το αναγνώρισα. Τα άλλα δύο ήταν κάλαντα και παραδοσιακά γερμανικά χριστουγεννιάτικα άσματα (μάλλον….).

Πολλά μπράβο στο μαέστρο και σε όλο το σύνολο!

Επιτέλους καταλάβαμε Χριστούγεννα! Μόνο το glühwein στην διπλανή weihnachtsmarkt έλειπε μετά το πέρας της συναυλίας και το τσουχτερό κρύο :-)

Αυτά.

Στις όχθες της Βαβυλώνας τραγουδούσαμε, περιμένοντάς σε Σιών

Είχα καιρό να δω τέτοια ωραία συναυλία! Μιας και τώρα τελευταία τα γόνατα και η μέση μου έχουν αρχίσει να γκρινιάζουν, η μόνη διέξοδος του εγκεφάλου μου για να απολαύση τις αγαπημένες του ενδορφίνες είναι τέτοιες ευκαιρίες. Βέβαια, ομολογώ πως είμαι αρκετά biased με αυτό το είδος της μουσικής, δηλ. χορωδιακή μουσική, οπότε θα έπρεπε να είναι χάλια για να μην μου αρέσει και λίγο καλή για να μου αρέσει πολύ. Ιν ατνίσιον, σπάνια έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τέτοιου είδους σύνολα, οπότε αντιστοίχως έχουν καλλιεργηθεί και αναπτυχθεί και τα κριτήρια εκτίμησής των.

Χάβινγκ σεντ δατ, νομίζω πως η συναυλία που παρακολούθησα χτες το βράδυ, σε ένα σχεδόν άδειο Μέγαρο ήταν εξαιρετικά καλή (85). Το SWR Stuttgart Vocal Ensemble μας χάρισε πραγματικά μιας υπέροχη βραδιά. Ξεκίνησαν με τρεις ψαλμούς του Δαυΐδ του Heinrich Schütz, και συνέχισαν με σύγχρονη μουσική (Σαίνμπεργκ, Αχμάτοβα, Ριχμ κλπ). 18 ανδρικές και 17 γυναικείες φωνές υπό τον Marcus Creed. Μιας και πρώτη φορά άκουγα τα έργα δεν μπορώ να πω με ακρίβεια τι άκουσα γιατί το πρόγραμμα δεν ανταποκρίνονταν σε αυτά που τραγουδούσαν.

Φωνές απόλυτα συντονισμένες, με εξαιρετική τεχνική, απέδιδαν με εντυπωσιακή άνεση έργα μεγάλων απαιτήσεων (όπως το πανέμορφο Με κλειστό στόμα, του Rihm). Ακούγονταν πραγματικά σαν μια φωνή όταν τραγουδούσαν ίδιες νότες, σε σημείο που να με κάνουν να αναρωτηθώ μήπως στα οντίσιονς διαλέγουν φωνές με ίδια χροιά. Έφυγα με ένα πλατύ χαμόγελο και ουράνιες φωνές να αντηχούν στο κεφάλι μου. Ίσως να έφταιγαν και οι ενδορφίνες γι' αυτό :-)

Και μια απορία: υπάρχουν άραγε γερμανικά μουσικά σύνολα που δεν είναι τουλάχιστον εξαιρετικά?

Μόνο αρνητικό σημείο η μικρή διάρκεια της συναυλίας. Ξεκίνησαν 9 παρά 25 και τελείωσαν 10 η ώρα μαζί με το μπιζάρισμα. Ούτε ο Cave πέρσυ στο Ελληνικό δεν τραγούδησε τόσο λίγο!

Αυτά.