Στις όχθες της Βαβυλώνας τραγουδούσαμε, περιμένοντάς σε Σιών

Χάβινγκ σεντ δατ, νομίζω πως η συναυλία που παρακολούθησα χτες το βράδυ, σε ένα σχεδόν άδειο Μέγαρο ήταν εξαιρετικά καλή (85). Το SWR Stuttgart Vocal Ensemble μας χάρισε πραγματικά μιας υπέροχη βραδιά. Ξεκίνησαν με τρεις ψαλμούς του Δαυΐδ του Heinrich Schütz, και συνέχισαν με σύγχρονη μουσική (Σαίνμπεργκ, Αχμάτοβα, Ριχμ κλπ). 18 ανδρικές και 17 γυναικείες φωνές υπό τον Marcus Creed. Μιας και πρώτη φορά άκουγα τα έργα δεν μπορώ να πω με ακρίβεια τι άκουσα γιατί το πρόγραμμα δεν ανταποκρίνονταν σε αυτά που τραγουδούσαν.
Φωνές απόλυτα συντονισμένες, με εξαιρετική τεχνική, απέδιδαν με εντυπωσιακή άνεση έργα μεγάλων απαιτήσεων (όπως το πανέμορφο Με κλειστό στόμα, του Rihm). Ακούγονταν πραγματικά σαν μια φωνή όταν τραγουδούσαν ίδιες νότες, σε σημείο που να με κάνουν να αναρωτηθώ μήπως στα οντίσιονς διαλέγουν φωνές με ίδια χροιά. Έφυγα με ένα πλατύ χαμόγελο και ουράνιες φωνές να αντηχούν στο κεφάλι μου. Ίσως να έφταιγαν και οι ενδορφίνες γι' αυτό :-)
Και μια απορία: υπάρχουν άραγε γερμανικά μουσικά σύνολα που δεν είναι τουλάχιστον εξαιρετικά?
Μόνο αρνητικό σημείο η μικρή διάρκεια της συναυλίας. Ξεκίνησαν 9 παρά 25 και τελείωσαν 10 η ώρα μαζί με το μπιζάρισμα. Ούτε ο Cave πέρσυ στο Ελληνικό δεν τραγούδησε τόσο λίγο!
Αυτά.
3 Comments:
Πολύ δύσκολο να ελέγξεις τα fonts τελικά! Μάλλον πρέπει να συμβιβάζεται κανείς με τις επιλογές του blogger
Βρε Σπύρο να κανονίσουμε να πηγαίνουμε μαζί κάτι φορές κι εγώ μόνος μου πηγαίνω στα περισσότερα...
Να κανονίσουμε, indeed! Την Κυριακή στη Λυρική μάλλον θα έχω παρέα, αλλά αν πάτε κι εσείς ας βρέθουμε στο διαλλειμα για ένα ... drink :-)
Τις Τετάρτες πάω συνήθως μόνος. Αν θέλετε κλείνουμε να πάμε μαζί στο επόμενο Rising Stars
Δημοσίευση σχολίου
<< Home