Πέμπτη, Ιανουαρίου 21, 2010

Η Όπερα της Πεντάρας


Το Σάββατο που μας πέρασε (16/1/10) είδα στο Παλλάς την Όπερα της Πεντάρας, του Bob Wilson. Και προβληματίστηκα αρκετά. Όχι τόσο για το θέαμα – που το βρήκα πολύ καλό – όσο για την γενικότερη προσέγγιση του έργου.

Νομίζω πως ο Wilson έφτιαξε μια οπτική πανδαισία. Η μία σκηνή ήταν καλύτερη από την άλλη και όλες τις παρακολουθούσες με ανοιχτό το στόμα. Οι φωτισμοί, τα σκηνικά, τα κοστούμια, οι κινήσεις των ηθοποιών ήταν όλα αναπάντεχα όμορφα.

Ωστόσο, κάτι δεν μου άρεσε. Δηλαδή αρκετά δεν μου άρεσαν και όσο περνούσε η ώρα μου πετάγονταν συνέχεια μπροστά μου και δεν με άφηναν να απολαύσω το όμορφο θέαμα.

Κατ’ αρχάς νομίζω πως το λιμπρέτο δεν ακολουθήθηκε. Δηλ. ακολουθήθηκε στο περίπου. Ενδεχομένως αυτό να ήταν μέσα στο πνεύμα των δημιουργών της όπερας, μιας και στο νου τους είχαν πως πρέπει να είναι δυνατό το ανέβασμά της ακόμη και σε ένα καμπαρέ, αλλά νομίζω πως χάθηκαν μερικές πολύ καλές στιγμές. Π.χ. η σκηνή με το Pirate Jenny μόνο σαν ref στην original μπορεί να ιδωθεί, κλπ, κλπ. Με άλλα λόγια μου φάνηκε σαν να έπρεπε να έχεις δει την Όπερα της Πεντάρας για να δεις και να καταλάβεις την Όπερα της Πεντάρας του Wilson.

Μετά νομίζω πως το μουσικό παρτ υποβαθμίστηκε πάρα πολύ. Σε στιγμές μου φαίνονταν σαν ηχητική επένδυση θεατρικού. Και εν γένει πολύ συχνά αναρωτιόμουν κατά την διάρκεια του έργου, αν έχει η όπερα καμμιά σημασία ή απλώς είναι ένα bg (θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και κάποιο άλλο) το οποίο χρησιμοποίησε ο Wilson για να στήσει τα απίθανα εικαστικά του.

Η τελευταία μου ένσταση – αν και υποπτεύομαι πως αυτή οφείλετε περισσότερο στην εγχώρια περιρρέουσα ατμόσφαιρα λόγω χούντας, αντιπολίτευσης, Θεοδωράκης κλπ, κλπ. – είναι γιατί τέτοια πρεμούρα με τον Brecht as opposed στο “θάψιμο” του Weill. Λέει κανείς πως η Τραβιάτα είναι του Πιαβέ;

Ετικέτες

buzz it!

12 Comments:

Anonymous derwanderer said...

Διαβαζω συχνα τις ευστοχες εντυπωσεις σου και συνηθως βρισκομαι σε ιδιο μηκος κυματος μαζι σου (στις κρισεις σου εννοω). Διαβαζω, ενιοτε, και τα σχολια που αφηνεις στου φιλου Parsifal.
Εδω ομως θα μου επιτρεψεις να σε ...διορθωσω λιγο, οχι ως προς την κριση σου, αλοιμονο!, αλλα ως προς τα, ας πουμε, πραγματικα περιστατικα:
Το εργο ειναι κατα βαση θεατρικο ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΗ. Ετσι το φαναστηκε ο Μπρεχτ, ετσι το σχεδιασε και με αυτο στο μυαλο του ζητησε απο τον Βαιλ να συνθεσει τα τραγουδια του (ο Βαιλ μαλιστα, πιστος στο "λαικο"-διδακτικο θεατρο του Μπρεχτ, εβαλε και μπολικο νερο στο "ημιδωδεκαφθογγικο" του μουσικο ιδιωμα). Δεν επροκειτο ΠΟΤΕ για "οπερα", ουτε καν για "μιουζικαλ" (αν και ο τελευταιος ορος ειναι, σε οτι αφορα το εργο αυτο, αδοκιμος).
Σωστα, λοιπον, το εργο αναφερεται πρωτιστως, σαν "του Μπρεχτ". Το αν η "Πενταρα" θα ειχε την ιδια τυχη και διαχρονικη επιτυχια ΧΩΡΙΣ την συναρπαστικα μεγαλοφυη μουσικη του Βαιλ ειναι, φυσικα, μια αλλη συζητηση.
Η παρασταση του Γουιλσον δεν ηταν, φυσικα, ουτε "κλασσικη" ουτε "μπρεχτικη" στη συλληψη και στην εκτελεση (αν και... θα επανελθω) παρολα αυτα ομως ηταν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΙΣΤΗ στο κειμενο (στο λιμπρετο, αν θελεις) και ΠΛΗΡΗΣ, τοσο οσον αφορα στη δομη και στη σειρα των σκηνων οσο και στην μουσικη (νομιζω οτι δεν παρελειψαν ουτε λεξη ή νοτα, αλλα ορκο δεν παιρνω).
Φανταζομαι πως ξερεις οτι το Berliner Ensemble ειναι ο θιασος και το θεατρο που ιδρυσε ο Μπρεχτ για να ανεβαινουν τα εργα του, οπως αυτος ηθελε, αλλα και αλλα εργα του διεθνους ρεπερτοριου με βαση τις "μπρεχτικες" αρχες ανεβασματος (δεν επεκτεινομαι). Δεν θα ανεβαζαν λοιπον ποτε, ουτε και σημερα, μετα την πτωση της Αν. Γερμανιας και τον θανατο της χηρας του Μπρεχτ Χελενα Βάιγγελ (που διατηρουσε τα ινια του ΒΕ μεχρι και τον δικο της θανατο) κατι που θα παραμορφωνε το εργο του ανδρος. Η επιλογη του κατ'εξοχην "αντιμπρεχτικου" φορμαλιστη Γουιλσον ήταν, φυσικα, ενα επικινδυνο στοιχημα που, κατα την ταπεινη μου γνωμη, κερδηθηκε απολυτα, οχι μονο χαρις στην αισθητικη (αν και αποστειρωμενη) τελειοτητα της συλληψης, αλλα και στην απραμιλλη ερμηνεια ΟΛΟΥ του καστ, 3 γενιες λαμπρων ηθοποιων, απολυτως συνειδητοποιημενων οχι μονο στην Μπρεχτικη παραδοση αλλα και στην "υπερβαση" που ζητησε ο σκηνοθετης.

21/1/10 19:35  
Anonymous derwanderer said...

(synexeia)
Μουσικα η παρασταση ηταν ΤΕΛΕΙΑ, δεν εχω αλλα λογια. Τολμω να το πω γιατι ειχα την μεγαλη τυχη και απολαυση να δω, στην Ελλαδα, γυρω στο 82-85, στο Ηρωδειο, την τελευταια "κλασσικη" Πενταρα που ειχε σκηνοθετησει η Βάιγγελ, με τον Εκεχαρτ Σααλ (απιστευτα μεγαλο μπρεχτικο ηθοποιο, στυλοβατη για χρονια του ΒΕ) επισης με ζωντανη ορχηστρα. Η παρασταση ηταν, φυσικα πιο "μπρεχτικη" απο μπρεχτικη και ολα στημενα οπως τα ηθελε ο "κανονας". Συγκονιστικη, ασυλληπτη παρασταση φυσικα, αλλα μουσικα, η κατα Γουιλσον αναβιωση, μαλλον εδινε ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ απο το "πρωτοτυπο-παραδοσιακο" ανεβασμα της Βάιγκελ και των ηθοποιων που ειχε φορμαρει ο ιδιος ο Μπρεχτ.
Το μονο "συγκρισιμο" των δυο αναβασματων, τελικα, ειναι η σταθερα καταπληκτικη αποδοση των ηθοποιων ΚΑΙ των μουσικων, ενος θιασου που, ευτυχως, δεν παρηκμασε με την πτωση της ιδεολογιας που τον δημιουργησε και τον στηριξε. Και που παιρνει το ρισκο να "ταρακουνησει", δι ευχων της εγγονης του Μπρεχτ, το "ιερο δεντρο", οπως γινεται και στις (επιτυχημενες, ασε τις αλλες...) "πρωτοπωριακες" παραστασεις του Μπάιροϋτ.
Γνωμη μου ειναι, το επαναλαμβανω, οτι το μπρεχτικο θεατρο χωρος την μουσικη του Βαιλ ή του Αισλερ ΔΕΝ θα ειχε, σημερα, την επιτυχια που εχει. Αλλα αυτο δεν σημαινει οτι τα εργα του γερμανου συγγραφεα και "γκουρου" της αριστερας ειναι απλα "λιμπρεττα", που εξυπηρετουν τη μουσικη, οπως αυτα του Πιαβε, του Μπόιτο ή του Καμαρανο.
Συζητισιμες οι αντιρρησεις σου για το αν το εργο ανταποκρινεται στον "μυθο" του ή αν ο Γουιλσον πετυχε τον αισθητικο στοχο του, παντως επροκειτο για πιστοτατη και πληρεστατη ("κειμενικα" και μουσικα) αποδοοση της "Πενταρας", απο τον θιασο που φτιαχτηκε για να την παιζει εσαει.
Εγω παντως ενθουσιαστηκα, αν και, οπως παντα, βρισκα τον Γουιλσον ψυχρο σαν την Ανταρκτικη. Αλλα τι εμπνευση και τι εκτελεση! Χαλαλι το χαρατσι της "Ελληνικης Θεαματων"...

21/1/10 19:35  
Blogger Neco73 said...

Δεν ξέρω, εγώ πάντως το θεωρώ 50%-50% στο μοίρασμα ως έργο του Brecht-Weil και το έργο στα μάτια μου ή μάλλον στα αυτιά μου αναδείχθηκε από τον χώρο της μουσικής παρά αυτόν του θεάτρου (οι του θεάτρου μπορούν να προβάλουν και άλλα έργα του Μπρέχτ, εγώ μόνο τον Κύκλο με την Κιμωλία και το Μάνα κουράγιο γνωρίζω). Από τον Klemperer της Kroll Opera μέχρι τον John Mauceri, αποτελούν μουσικές φυσιογνωμίες που ανέδειξαν το έργο. Ακόμα και ο James Last έχει μια εξαιρετική εκδοχή - προσαρμογή που ηχογράφησε η οποία είναι από τις αγαπημένες μου εκδοχές, παρότι δεν τον γουστάρω καθόλου. Χρησιμοποιεί πάντα και για τα πάντα ηθοποιούς που τραγουδούν ,της Γερμανικής σχολής...

Η αρχική ιδέα ήταν για προσαρμογή της Όπερας του Ζητιάνου, μια όπερα - μπαλάντα του John Gay (που την εποχή της ως θέαμα "έθαψε" τα αριστουργήματα στο είδος που προσέφερε ο Handel και το πέρασμα έπειτα του Handel στο Ορατόριο). Οπότε η καταγωγή της πιστεύω είναι "περίπου" οπερατική. Αίσθηση,επανάσταση και επιρροή στο χώρο αυτού που λέμε μιούζικαλ είναι αναμφισβήτητη. Αναμφισβήτητα ο σύνθετης επηρεάστηκε και εμπνεύστηκε από τον συγγραφέα και αντιστρόφως (μην ξεχνάμε ότι ο Brecht έγραψε και μουσική για τραγούδια που μια συμβολή είχε ο Weil). Αργότερα ήρθε και η επόμενη συνεργασία τους "Η 'Ανοδος και η Πτώση της πόλης Μαχάγκονυ".

Αλλά ο καθείς όπως την δει...

21/1/10 23:53  
Blogger spiretos72 said...

derwanderer, κάθε αντίρρηση δεκτή :-)

Δεν μπορώ να μπω στη συζήτηση αν είναι θεατρικό επενδυμένο με μουσική ή όπερα. Ούτε αν είναι πιστη στο πνεύμα του Μπρέχτ. Εγώ σαν όπερα την έχω στο μυαλό μου, αν και όχι mainstream. Επίσης η τελευταία ερώτηση ήταν επίτηδες για να τονίσει το θάψιμο του Βάιλ σε σχέση με τον Μπρεχτ. Τώρα εσύ μου λες πως καλώς είναι έτσι μιας και είναι θεατρικό έργο. Δεν είναι κάτι στο οποίο μπορώ να διαφωνήσω, ωστόσο το έργο για μένα παραμένει κατά βάση μουσικό.

Είναι η τρίτη ή τέταρτη φορά που την βλέπω (δεν έχω δει την παράσταση του 85 δυστυχώς) και από αυτές είναι η μόνη που αντιμετώπισε το έργο τόσο πολύ ως θεατρικό.

Πάντως να ξαναπώ (ίσως δεν φάνηκε όσο ήθελα στο ποστ μιας και τελικά οι «αρνητικές» κρίσεις έμειναν) πως overall η παράσταση μου άρεσε πολύ. Νομίζω στη ζυγαριά τα θετικά βαραίνουν πολύ περισσότερο από τα αρνητικά. Παρά την απαράδεκτα υψηλή τιμή.

22/1/10 07:19  
Anonymous derwanderer said...

Φιλε spireto,
τελικα μου φαινεται οτι, παρα τα φαινομενα, ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ.
Εγραφα πως ειναι σιγουρο οτι το εργο (αλλα και τα υπολοιπα "υβριδικα" του Μπρεχτ, Μαχαγκονυ, Χαππυ Εντ κλπ) ΧΩΡΙΣ την μουσικη τους δεν θα ειχαν σημερα (αλλα οχι και ΤΟΤΕ, [η Πενταρα ειναι του 28] την καταιγιστικη και οριστικη επιτυχια που απλαμβανουν. Για τη μουσικη τους ειναι περισσοτερο αποδεκτα σημερα, που η ιδεολογικη προσεγγιση του Μπρεχτ και η εμμονη του στο κομμουνιστικο-διδακτικο χαρακτηρα του θεατρου του ειναι ξεπερασμενη. Και απο τα αμιγως θεατρικα του (δηλ. αυτα που εχουν ενα-δυο τραγουδια αλλα οχι "οπερατικη"/μουσικη μορφη), ο Κυκλος με την κιμωλια, Η Μανα Κουραγιο που αναφελει ο Neco,αλλα και ο Αρτουρο Ουι, που ειναι και αυτα που παιζονται περισσοτερο σημερα, ειναι ακριβως αυτα που δεν κανουν και τοσο "κηρυγμα". Τα περισσοτερα απο τα υπολοιπα ειναι (γνωμη μου) ψιλοαφορητα πλεον.
Ουδεμια αντιρρηση, συνεπως, για την εξαιρετικη σημασια της μουσικης στην Πενταρα, πολλω δε μαλλον που και μονη της στεκει περιφημα, αποδειξη η δημοφιλια της και εκτος θεατρικου κοντεξτ.
Απο κει και περα ομως, επαναλαμβανω οτι το Berliner Ensemble ειναι ο θιασος του Μπρεχτ, φτιαγμενος για να ανεβαζει τα εργα του οπως αυτος τα φανταστηκε και ως την πτωση της ΛΔΓ διευθυνοταν ειτε απο τν ιδιο, ειτε απο την Βαιγγελ, μετα το θανατο του, ειτε απο την κορη του Μπρεχτ Μπαρμπαρα και τον Εκ. Σααλ, τον αντρα της και αγαπητο μαθητη του Μπρεχτ. (και ηταν πραγματι, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ενας απο τους πιο επιβλητικους που εχω δει ποτε...).

22/1/10 11:50  
Anonymous derwanderer said...

συνεχεια ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ!!!!
Ανεξαρτητα απο την εικαστικη πανδαισια του Γουιλσον, τουλαχιστον κατα τον Μπρεχτ και την παραδοση που εφτιαξε γυρω απο το εργο του και τον θιασο του, η "ισορροπια" μεταξυ μουσικης και θεατρου στο εν λογω εργο, ειναι περιπου αυτη που ειδες στο Παλλας.
Ο ορος 'οπερα" χρησιμοποιηθηκε τοσο ως "τιμη" προς την "οπερα του Ζητιανου" του Gay, οπως επισης πολυ σωστα λεει ο Neco, αλλα και ως ειρωνια στα ειδη διασκεδασης της αστικης ταξης. Ο Αφηγητης, εξαλλου, το λεει καθαρα στον προλογο.
Πολυ πονηρα προκριθηκε ως μουσικος οχι καποιος "κλασσικος" αλλα ο "τραχυς" Βαιλ που εδεσε περιφημα το κειμενο και τα ποιηματα του συγγραφεα με μουσικη προορισμενη να μην "τραγουδιεται" αλλα να εκφερεται σχεδον μουσικα, sprechsang πεστο, recitar cantando, αλλα οχι "μελοδραμα".
Δεν ειναι τυχαιο, εξαλλου, οτι οι ερμηνευτες που την πρωτοτραγουδησαν και στη Γερμανια και αλλου ή ηταν απλα ηθοποιοι, ή καλλιτεχνες του σοβαρου καμπαρε ή "diseurs" και "diseuses" - για να χρησιμοποιησω τον αμεταφραστο γαλλικο ορο για τους ερμηνευτικους τραγουδιστες με μεγαλυτερη "εκφραστικοτητα" παρα "μουσικοτητα".
Φυσικα ο Βαιλ ηταν μεγιστος μουσικος και ειχε απολυτη συναισθηση οτι η μουσικη του στεκοταν περιφημα και χωρις το κειμενο του Μπρεχτ. Ο ιδιος, εξαλλου, εφταιξε λιγους μηνες μετα την θριαμβευτικη πρεμιερα και μια σουιτα για πνευστα, "Kleine Dreigroschenmusik fur Blaserorchester", πιο κοντινη στο παραδοσιακο του μουσικο ιδιωμα. Υπαρρχει ηχογραφηση του Οττο Κλεμπερερ (χε χε, ο Neco ειναι πραγματι διαβασμενος!)οχι με την Kroll, αλλα με μουσικους απο την ορχηστρα της Staatsoper, παρακαλω! [δεν πρεπει να ειναι πια τοσο σπανιο, εγω καποτε το εψαχνα για χρονια...]
Ολα αυτα για να καταληξω (επιτελους!), οτι πραγματι το αν ειναι "οπερα" ή "θεατρο με μουσικη" αφορα περισσοτερο στην ευαισθησια του προσλαμβανοντος, ακροατη, θεατη ή δημιουργου.
Παντως, απο τον θιασο του ΒΕ, εστω και υπο τον Γουιλσον, δεν θα επρεπε να περιμενεις "οριστικο" καπελωμα του θεατρου απο την μουσικη, οπως κανουν, πλεον, και ισως καλως, οι περισσοτεροι σκηνοθετες, ειδικα οι μετριοι ή αυτοι που ΔΕΝ εχουν τετοιους ηθοποιους να βασιστουν...
Και εγω εχω δει αρκετες Πενταρες, εδω και στας Ευρωπας, συμπεριμαβανομενης της ΜΕΤΡΙΟΤΑΤΗΣ των Ντασσεν/Μελινας/Κουρκουλου (και ας λενε οι νοσταλγοι, μια φτηνη "ψευτοπαμπστια" προσσεγγιση ηταν, με κινηματρογραφικο παιξιμο).
Πραγματι, οι περισσοτερες το εριχνα στο οπερατικο ή στο καμπαρε.
Η απολυτη ιρορροπια, ομως, του ΒΕ, ειτε κατα την Βαιγγελ, ειτε κατα τον Γουιλσον, ειναι, κατ'εμε, η πιο πετυχημενη, ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΙΣΟΡΡΟΠΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ ΕΜΒΕΛΕΙΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ, ικανους να δικαιωσουν και το υβριδικο στυλ του εργου και να "μπαλωσουν" τα πολυ διδακτιτα τσιτατα του συγγραφεα.
Αλλα, ποιος ειπε οτι τα μεγαλα εργα πρεπει να παιζονται με ενα τροπο; Ολα εκ του αποτελεσνατος δεν κρινονται, τελικα;
Συνεχισε την καλη δουλεια εδω!
ΥΓ1: Ο τρομος και η αθλιοτητα της ΕΛΘΕΑ. 80 Ε τα φτηνοτερα αποδεκτα εισιτηρια. Για Μπρεχτ!
ΥΓ2 Neco μου James Last; Ο γνωστος Last; Αυτος με τις blurred ξανθιες στα εξωφυλλα των δισκων; και ειναι καλο; ΘΑ ΤΟ ΨΑΞΩ!

22/1/10 11:50  
Blogger Neco73 said...

Derwanderer,

Για τον Klemperer και την Kroll αναφέρθηκα, διότι ως νεαρός αρχιμουσικός στήριζε αυτά τα έργα, χαρακτηριστικό της Kroll opera ως θεσμού. Το ηχογράφησε πολύ αργότερα από την εποχή της Kroll

Οι προσεγγίση στην Ελλάδα του έργου αυτού, είναι θεατρική για να μην πω θεατρινίστικη. Όπως σωστά είπες είναι υβριδικό έργο. Έτυχε να το δω δυο φορές με Ελληνες θεατρικούς ηθοποιούς όχι γνωστούς και το μόνο που με συγκίνησε σε αυτό (την μια φορα) ήταν η ερμηνεία της "πρόζας" ας πούμε. Από την άλλη το μουσικό κομμάτι αγνοήθηκε παντελώς ως δευτερεύον. Είναι ένα χαρακτηριστικό του θεατρικού μας γίγνεσθαι όπου δεν τα πάει καλά με την μουσική στο θέατρο (προγραμματική ή συνοδευτική). Τέλος πάντων δεν είμαι θεατράνθρωπος (την τελευταία φορά που πήγα θέατρο κοιμήθηκα και το ίδιο παθαίνω με το σινεμά). Κινηματογραφημένο θέατρικό το πέτυχα κάποτε σε Γερμανικό Κανάλι και θυμάμαι ότι το είχα δει μορούφι μαζί με τον Woyzeck (το θεατρικό έργο που στηρίχθηκε ο Wozzeck του Berg).

Του αχώνευτού, κατα τα άλλα, James Last η εκδοχή με εντυπωσίασε οφείλω να ομολογίσω. Έχει μια δική του ξεχωριστή προσσέγγιση, κοντά στην εποχή των 60's. Ολίγο swing αλλά καθόλα ευχάριστη και... έχει άποψη. Από τις ευχάριστές εκπλήξεις...

22/1/10 12:28  
Blogger Neco73 said...

...και για να είμαι ειλικρινής, από τα "Ελληνικά", το άλμπουμ της Φαραντούρη όπου τραγουδάει Μπρέχτ (με ωραιότατο Ελληνικό μεταφρασμένο στοίχο του Μάτεση αν θυμάμαι καλά) είναι απλά τέλειο! Ενχρχήστρωση και διεύθυνση ορχήστρας από τον τότε μουσικό διευθυντή του Berliner Enseble Χενρι Κρίτσελ.

22/1/10 12:40  
Anonymous derwanderer said...

Φιλε Neco,
και ομως, η ηχογραφηση του Κλεμπερερ στην οποια αναφερομαι, ειναι του 1930, με τα πνευστα της Staatsoper. Πραγματι, ο θειος Otto στηριζε ο,τι νεωτερικοτερο στην Κρολλ. [Προ τετραετιας ειχα την τυχη να δω μια ενδιαφερουσα εκθεση στο Παρισι για την μουσικη ζωη της βαιμαρης και του Γ'Ραιχ, και τα πειραματα της Κρολλ, αλλα και των Βαιλ, Κορνγκολντ και Αισλερ κλπ ) ειχαν περιοπτη θεση]. Η σουιτα για πνευστα του Βαιλ αποτελειται απο 7 μερη, ο Κλεμπερερ ηχογραφησε το 30 τα 4 (Μοριτατ, Μπαρμπαρα, Τανγκο-Μπαλαντα και τα Κανονια). Ενα ποτ-πουρρι απο την ιδια σουιτα ηχογραφησε και ο Theo Macknaben, την ιδια περιπου εποχη. Αυτον τον δισκο ειχα φαει τον κοσμο να τον βρω, και τελικα τον βρηκα στο Παρισι, προ δεκαετιας και βαλε. Αν ηχογραφησε ο Κλεμπερερ ολη τη σουιτα αργοτερα το αγνοω.
ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ο δικσος της Φαραντουρη ειναι εξαισιος, το δε βυνιλιο ηταν και εξοχα παρουσιασμενο! (ο Κριτσελ ειχε επιμεληθει και της παραστασεως που ειχα δει στο Ηρωδειο) και η αποδοση του Ματεσι θαυμασια. Τι κριμα που μενω διπλα στην ΓΣΕΕ και στο Πολυτεχνειο και πρεπει να ανεχομαι απο τα μεγαφωνα το Μολδαυα και το Εμπρος-Μαρς Αριστερα καθ'ολη τη διαρκεια απεργιων, εκλογων και λοιπων επαναστατικων εκδηλωσεων... Ο συντακτης των υπερτιτλων του Παλλας, αφου εκανε "του κεφαλιου του" στα πεζα, για τα τραγουδια χρησιμοποιησε ξετσιπωτα και αυτουσια τα κατα Ματεσιν στιχακια (αλλα το ανεγραψε στα πολυ ψιλα του πτωχου προγραμματος που μας μοιραστηκε).
Αδιαντροπη ΕΘΕΛ, μας τα πηρε χοντρα αλλα ενα προγραμμα της προκοπης δεν μοιρασε! Ευτυχως το ΒΕ πουλουσε με 5 μολις Ε ενα ωραιοτατο δικο του, στα γερμανικα μονο, αλλα με ολο το κειμενο, και πολλα ενδιαφεροντα αρθρα, καθως και παμπολλες φωτο. ΓΥΦΤΟΙ.

22/1/10 13:58  
Blogger spiretos72 said...

Εγώ πάντως δεν θα πήγαινα, απλά και μόνο λόγω της τιμής και τελικά πήγα μόνο αφού άκουσα πάρα πολλά καλά λόγια. Πάντως το Παλλάς έχει πάντα πολύ ψηλές τιμές και προφανώς υπάρχει και αγορά για τέτοιες τιμές. Θυμάμαι πέρσυ την μήδεια του παπαϊωάνου 50 € (διάρκεια λιγότερο από 50 min) ή το καρπό του κούμ κουάτ (~1 ώρα) πάλι στα 60 €. Πολύ ωραίες παραστάσεις, και sold out. Αναρωτιέμαι αν είναι συνέχεια έτσι.

22/1/10 14:20  
Anonymous derwanderer said...

Spireto μου,
ειναι η πολιτικη της ΕΘΕΑ να "ελιτικοποιει" τα (οντως καλα) θεαματα που προσφερει.
Πουλανε και το Παλλας, χλιδα και βελουδο (αν και ωαριοτατο, δεν λεω).
Ακομα και την Αλεξιου στα 80 Ε την εχουν. ΕΛΕΟΣ.
Εγω τους μπουκοταρω συστηματικα (δοξα τω θεω, το καλοκαιρι ο Λουκος μας φερνει ωραιο θεατρο με 30 Ε)
αλλα το ΒΕ με Γουιλσον δεν θα το εχανα. Δεν το μετανοιωσα, αλλα θα το λεω, κανουν αρπαχτες, ειναι ξεδιαντροποι.

22/1/10 14:43  
Anonymous derwanderer said...

Βρηκα και ενα βιντεακι, με αποσπασματα και σκηνες απο το μακιγιαζ των ηθοποιων...
Να εχουν μια ιδεα οι αναγνωστες σου για το ποσο ςραια παρασταση ηταν. Δυστυχως δεν υπαρχει ακομα σε DVD.
http://www.youtube.com/watch?v=4A_4IDu2qtU

25/1/10 19:49  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home