Τρίτη, Ιουλίου 03, 2007

Θεόδωρος Κουρεντζής

Την περασμένη Τετάρτη 27-6-7 παρακολούθησα στο Μέγαρο τον Θεόδωρο Κουρεντζή να διευθύνει τα συνόλα Musica Aeterna και New Siberian Singers (68). Τα παραπάνω σύνολα τα ίδρυσε ο ίδιος ο Κουρεντζής στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου και κατοικοεδεύει τα τελευταία χρόνια.

Στο πρώτο μέρος έπαιξαν το Styx του Giya Kancheli, με σολίστα στη βιόλα τον περίφημο Yuri Bashmet. Έργο σύγχρονο, γραμμένο ειδικά για τον Bashment, στο ύφος των σύγχρονων «πνευματικών» δημιουργιών των Part και Taverner.

Ο Bashmet αν και προσπάθησε, δεν κατάφερε να μας περάσει το πνεύμα του δημιουργού του έργου. Η συνεργασία του με τον Κουρεντζή ήταν αμήχανη. Ίσως του έλειπαν οι απαραίτητες πρόβες αν και μένα μου φάνηκε σαν να μην ταιριάζουν οι χημείες τους. Νομίζω πως το καλύτερο μέρος ήταν η χορωδία. Όταν τραγουδούσε ανέβαζε το έργο σε άλλο επίπεδο.

Στο δεύτερο μέρος μας έπαιξαν την 6η του Τσαϊκόφσκυ. Έργο σταθμός στην ιστορία της κλασικής μουσικής και από το πιο γνωστά του ρομαντικού ρεπερτορίου. Ομολογουμένως, περίμενα από εδώ να αποκτήσω εικόνα από τον Κουρεντζή και την ορχήστρα, μιας και το πρώτο μέρος δεν πολύ-προσφέρονταν για κρίσεις. Η εικόνα που απόκτησα εν τέλει ήταν μάλλον απογοητευτική. Πολύ καλά γυμνασμένη η ορχήστρα αλλά ο ήχος της – ιδιαίτερα των έγχορδων – μου φάνηκε πολύ ρηχός. Ίσως με το χρόνο αποκτήσει βάθος αλλά προς στιγμήν δεν θα έλεγα πως πρόκειται για ορχήστρα πρώτης γραμμής.

Επίσης η ερμηνεία του Κουρεντζή μου φάνηκε αδιάφορη. Καμιά προσωπική συμβολή, παρόλο που πάλευε και ίδρωνε και ξε-ίδρωνε στο πόντιουμ δεν κατάφερε να ζωντανέψει σε καμμιά φάση το έργο. Νομίζω πως η καλύτερη στιγμή της όλης βραδυάς ήταν τελικά το μπιζάρισμα, όπου έπαιξαν το Adagieto από την 5η του Μάλερ. Η ορχήστρα επιτέλους έδειξε πως μπορεί να εκφράσει συναίσθημα.

Ετικέτες

buzz it!

10 Comments:

Blogger cyrusgeo said...

Οι απόψεις μας συμπίπτουν. Όντως του έλειπαν οι πρόβες του Μπασμέτ, αλλά πρέπει να πω ότι δεν με έπεισε ούτε στο μπιζ του πρώτου μέρους.

Θα ήθελα να δω και σε άλλα έργα τον Κουρεντζή, ώστε να διαμορφώσω γνώμη. Μου φάνηκε ότι ήξερε τι έκανε, αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που θα μπορούσε.

Να σημειώσω ότι, παρόλο που (μυστηριωδώς) δεν αναφερόταν στο πρόγραμμα, συμμετείχε και η Χορωδία της ΕΡΤ.

3/7/07 19:40  
Blogger Gloriana said...

Ti lete bre paidia? Malistaaaaa!
Exo akousei tosa polla gia ton Koyrenth poy me entyposiazei i apopsi sas.

Th deyteri synaylia tin parakoloythisate? Gi' aytin akoysa ta kalytera.

Ekeino poy moy kanei emtyposi einai oi dithurambikes kritikes poy pairnei...

3/7/07 19:45  
Blogger spiretos72 said...

Την δεύτερη συναυλία δεν την παρακολούθησα.

Και μένα το ίδιο μου κάνει εντύπωση. Πάντως μου φάνηκε και αρκετά αγχωμένος.

3/7/07 21:35  
Blogger Dynx said...

Έχω δει αρκετές φορές την 5η του Mahler live και ποτέ δεν έτυχε να απογοητευθώ από την ερμηνεία του Adagietto. Το ίδιο ισχύει και για τις ηχογραφήσεις που έχω -- άλλες φορές γρήγορο, άλλες αργό, πάντα με ικανοποιεί το αποτέλεσμα. Ίσως να έχει να κάνει με το ότι είναι μικρό κομμάτι, οτι είναι μόνο για εγχορδα και άρπα, ίσως οι πολύ συγκεκριμένες οδηγίες του Mahler.

Αντιθέτως, το Adagio που σπάνια με ικανοποιεί σε μία εκτέλεση είναι η τελευταία κίνηση της 3ης συμφωνίας...

5/7/07 22:12  
Blogger neco73 said...

Για μια ακόμα φορά spiretos72 συμπίπτουν οι απόψεις μας. Δεν παρακολούθησα την συναυλία, διάβασα μερικά πράγματα και λίγο-πολύ περίμενα αυτά που περιέγραψε.

Θα πήγαινα φυσικά στον Purcel. Εκεί θα ήταν απολαυστικός και σε αυτό το ρεπερτόριο διαπρέπει και έγινε ξακουστός από όσα έχω διαβάσει στο Gramophone

Να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος και κακός... Όταν ερμηνεύτηκε Tchaikoωsky σε όργανα εποχής (συγκεκριμένα τα έγχορδα που χρησιμοποιήθηκαν - δηλαδή παλιά βιολιά τα ίδια με αυτά που χρησιμοποίησε στον Purcel που είναι μια σωστή επιλογή) στην 6η του, εγώ έβγαλα σπυριά...

Είναι δυνατόν σε ένα έργο ωριμότατου ρομαντισμού, με τόσο ένταση και πάθος, με απαιτήσεις από την ορχήστρα στην ερμηνεία της ακραίες, να χρησιμοποιείς όργανα εποχής π.χ του Barock? Αυτά τα έργα θέλουν τα "εξελιγμένα" όργανα. Την επόμενη φορά να παίξουν κονσέρτο για πιάνο του Bartok στο Fortepiano. Νομίζω ότι κάτι έχουμε χάσει.

Από την άλλη καταλαβαίνω ότι να έχεις ένα σύνολο που να μπορεί να λειτουργεί παράλληλα σε δυο επίπεδα, πρέπει κάνεις έναν συμβιβασμό. Είμαι σίγουρος ότι και ο ίδιος ο Κουρεντζής θα προτιμούσε σύγχρονη ορχήστρα στην "Παθητική" αλλά δεν ξέρω πόσο εφικτό είναι μια ορχήστρα να είναι τόσο ευέλικτη. Σκεφτείτε που δημιουργήθηκε αυτή η ορχήστρα, ξεχώρισε σε τόσο λίγο καιρό κυρίως σαν Ορχήστρα με προσέγγιση περισσότερο στην παλαιότερη κλασσική μουσική.

Αυτή λοιπόν είναι η γνώμη μου. Σας αφήνω τώρα γιατί μόλις σήμερα πήρα την 5η του Mahler με τον νεαρό Dudamel και θέλω να δω τι έκανε...

5/7/07 23:35  
Blogger Dynx said...

@neco73
Συμφωνώ μαζί σου για την χρήση οργάνων περιόδου και τεχνικών περιόδου ιδιαίτερα σε έργα ύστατου ρομαντισμού. Πλέον ο Norrington και ο Herreweghe εφαρμόζουν period practice σε Bruckner! Έλεος!

Ανυπομονώ ν'ακούσω τον Mahler του Dudamel -- το CD με τις 2 συμφωνίες του Βeethoven ήταν πολύ καλό νομίζω.

6/7/07 12:34  
Blogger neco73 said...

@ dynx
Αυτές τις περιπτώσεις που αναφέρατε είχα και εγώ υπόψη μου. Έχω την αίσθηση ότι τέτοιες προσπάθειες γίνονται για καθαρά λόγους εμπορικούς και όχι καλλιτεχνικούς.

Για τον Dudamel και η 5η του Mahler: Πολύ ρηχή ερμηνεία... Η Ορχήστρα πολλές φορές έμοιαζε σαν αθλητή δρόμου αποστάσεων όπου του λείπανε οι ανάσες (ορχήστρες και μαέστροι χωρίς εμπειρία το παθαίνουν εύκολα αυτό, ειδικά στον Mahler). Δεν είναι κορυφαία ούτε όμως άχαρη και σίγουρα έχει μια προσωπικότητα. Δεν απομιμήθηκε κανένα. Τα pianissimo του ήταν εκκεντρικά και μου άρεσαν. Αν ακούσετε την ερμηνεία ίσως διακρίνεται και λαθάκια.

Συγνώμη αλλά έχω υπόψη μου τόσες ερμηνείες 5ης του Mahler που δύσκολα θα με ενθουσίαζε αυτή. Το ίδιο ίσχυε και με την 5η-7η του Beethoven. Μου φάνηκε μέτρια προς καλή άλλα όχι σπουδαία ή εντυπωσιακή. Γενικά ερμηνεύει ρεπερτόρια που αν σκεφτείς ποιοι και με τι ερμηνείες διακρίθηκαν το βρίσκω λογικό να μην ενθουσιάζομαι.

Σίγουρα απέναντι μας έχουμε ένα ταλαντούχο μαέστρο. ΓΙα την ορχήστρα (Simon Bolivar Youth Orchestra of Venezuela); Θα περιμένω να δω τι θα κάνει μαζί της ο "μάγος" Abbado. Αναμένεται μια ηχογράφηση της φανταστικής συμφωνίας του Berlioz.

6/7/07 19:07  
Anonymous Ανώνυμος said...

Εχμ... Του λόγου το αληθές περι Mahler. Για λίγες μέρες. Μετά από 2-3 μέρες θα διαγραφεί

http://www.sendspace.com/file/rxhmt2

6/7/07 20:41  
Blogger Dynx said...

ΟΚ άκουσα τον Dudamel στην 5η του Mahler: ανέβηκε αμέσως στη λίστα με τις αγαπημένες μου εκτελέσεις αυτού του έργου.

Η αγαπημένη μου εκτέλεση εξακολουθεί να είναι του Barshai (από τις λίγες φορές που συμφωνώ με τον Tony Duggan). Ακολουθεί η εκτέλεση του Dudamel, του Abbado (και μετά του Karajan). Η χειρότερη μου εκτέλεση παραμένει του Barbirolli, ενώ ο Βernstein/Vienna με αφήνει αδιάφορα (για να αναφερθώ σε 2 κλασικές εκτελέσεις).

7/7/07 18:51  
Blogger neco73 said...

@dynx

Μέχρι τον Barshai συμφωνώ. Είναι αγαπημένη ερμηνεία και τελικά μάλλον η κορυφαία.

Αγαπημένη είναι και του Bernstein. Μου αρέσουν πλεόν ολες οι εκκεντρικότητες του.

Toυ Barbirolli η ερμηνεία είναι "κλασσική" για μένα. Διαυγέστατη για να αντιληφθείς το έργο. Έχει επίσης και μια προσωπική προσεγγισή στο "δράμα" της συμφωνίας συμβατό με την δική μου αισθητική (αυτό δεν είναι απόλυτο και για όλους φυσικά). Σε παράλληλο νομίζω δρόμο κινείται και η ερμηνεία του Abbado στην αναζήτηση του δράματος (παρατηρησε πως παρουσιάζει της αντιθέσεις στα σημεία της μουσικής και των μερών). Χωρίς φυσικά και οι δύο τους να έχουν την "σκοτεινή" ερμηνεία που είχαν πχ. ο Tentstedt ή ο Sinopolli (προσωπικές απόψεις που μπορεί να είναι εντελώς αντίθετες και αποριπτέες απο πολλούς)

Μεγάλης εκτίμησης χαίρει και αυτή η ερμηνεία του Chailly με την Concertgebouw όπου το αποτέλεσμα ήταν ένας λαμπρός ήχος και εξαιρετική ερμηνεία. Ιδίατερη σημασία για μένα έχουν και οι ερμηνείες του Kubelik πού ηταν οι πρώτες που άκουσα. Κυρίως η ζωντανή του που άκουσα όπου ήταν πιο ελεύθερος στην ερμηνεία του.

Μου άρεσε ακόμα και του Boulez. Ερμηνεία χωρίς ρίσκο, καμμιά προσωπική παρέμβαση και άποψη, σφιχτή ίσως. Τελικά αυτή η προσέγγιση άφηνει τον ακροατή να δημιουργήσει την δικιά του άποψη για το τι θέλει να πει ο Mahler (και όχι να εκφρασει την δική του). Πράγμα που με οδήγησε να παίρνω όλον τον Mahler του (τώρα αναμένουμε την 8η όπου ολοκληρώνει κύκλο συμφωνικών έργων).

Πάντως και δυο φίλοι ξετρελάθηκαν με τον Dudamel. Πραγμα που με προβλημάτισε. Ξανάκουσα την ερμηνεία του Dudamel και κατέληξα στο γεγονός ότι είναi η πιο ενθουσιώδης ερμηνεία της 5ης. Ετσί είναι και του Barshai που είναι με ορχήστρα νέων (δεδομένος ενθουσιασμός) υπό την καθοδήγηση ενός έμπειρου μαέστρου που εκτιμάει την μουσική του Mahler.

Και θύμιζει αρκετά Bruno Walter η ερμηνεία του (σε αντιστοιχεία με την 5η του Walter οποίος είναι πιο γρήγορος)

8/7/07 01:53  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home