Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2007

3 Εκλεκτά Μονόπρακτα


Αρκετά καλή η παράσταση της Λυρικής που παρακολούθησα την περασμένη Τετάρτη, 30-11-7 (73). Άφησε ωστόσο μια αίσθηση ελαφράς πικρίας, μιας και φάνηκε πως λίγη παραπάνω προσπάθεια θα την έκανε πολύ καλύτερη.

Ακολουθώντας λοιπόν τον περσινό σχεδιασμό του αποχωρήσαντα Λαζαρίδη, είδαμε την Μavra του Igor Stravinsky και τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα του Kurt Weill στο πρώτο μέρος και τον Gianni Schicchi του Giacomo Puccini στο δεύτερο. Εκτός από το έργο του Kurt Weill, πού δύσκολα μπορεί να το κατατάξεις στη λυρική δημιουργία, θα λέγαμε πως η βραδυα ήταν αφιερωμένη στην opera buffa.

Και οι τρείς όπερες διαδραματίζονταν στο ίδιο σκηνικό (του Richard Hudson). Ένα κεκλιμένο δωμάτιο/σπίτι, το οποίο είχε μόνο τους μισούς τοίχους, έτσι όταν περιστρέφονταν πάνω στη σκηνή, έδινε στους θεατές την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τα δρώμενα εντός. Αρκετά εύστοχη επιλογή για την πρώτη και την Τρίτη όπερα, αλλά τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα μου φάνηκε πως ασφυκτιούσαν λιγάκι. Επίσης η όλη προσέγγιση (το ίδιο σκηνικό για 3 όπερες) έδινε την εντύπωση της φτηνής λύσης. Κάτι που συνηθίζετε στις παραγωγές της Λυρικής, και κρίμα γιατί με αυτό τον τρόπο χαρακτηρίζονται άσχημα αρκετά καλές παραγωγές.

Η Μαύρα ξεκίνησε με το δωμάτιο/σπίτι στο βάθος της σκηνής, με στραμένο προς το κοινό ένα παράθυρο απ' όπου πρόβαλε η Παράσα. Νομίζω πως με την πρώτη νότα που τραγούδησε η Judith Howarth κέρδισε ο κοινό. Την βρήκα πολύ καλή, με λαμπερή νεανική φωνή, ταιριαστή με το ρόλο. Επίσης είχε και την νεανική σπιρτάδα που απαιτούσε ο ρόλος. Αρκετά καλός δίπλα της ο Michael Fabiano στο ρόλο των Βασίλη/Μαύρα. Απολαυστική η Frances McCafferty στο ρόλο της μάνας. Καλό το στήσιμο του σκηνοθέτη John Fulljames, αλλά όχι αξιοσημείωτο.

Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ απ’ όλα όμως, ήταν η απόδοση της ορχήστρας. Να πω την αλήθεια ήμουν λίγο μαγκωμένος στην ιδέα πως θα παίξουν Στραβίνσκυ (και Weill!), αλλά με τις πρώτες νότες διέλυσαν τις αμφιβολίες μου. Τι μεγάλη διαφορά που κάνει ένας καλός μαέστρος τελικά!

Ακολούθησαν τα Επτά Θανάσιμα Αμαρτήματα. Έργο από το domain του Γερμανικού εξπρεσιονιστικού καμπαρέ του μεσοπολέμου. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους η Αμαλία Μουτούση ως Αννα Ι και η Μαρία Κουσούμη ως Αννα ΙΙ. Αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα εδώ ήταν η ερμηνεία της Κουσούμη (πολύ εκφαστική στα χορευτικά της) και σε δεύτερο βαθμό η σκηνοθετική προσέγγιση και η χορογραφία της Kim Brandstrup. Με προβλημάτισε αρκετά η Μουτούση ως Αννα Ι. Η ερμηνεία της νομίζω πως ήταν λίγο άνιση. Σε σημεία ήταν πολύ καλή, σε άλλα σαν να αναγκαζόνταν να φορέσει ένα ξένο κουστούμι που δεν της ταίριαζε. Δεν μου πολυάρεσε που προσέγγισε τα φωνητικά μέρη ala Lotta Lenya, θα προτιμούσα μια πιο προσωπική προσέγγιση μιας και δεν έχει το fach για αυτό που προσπάθησε να κάνει. Βρήκα την φωνή της απαίδευτη και την προσέγγιση (φωνητικώς) λίγη. Επίσης δεν μου άρεσε η μεταφορά στα Ελληνικά. Υποτίθετε πως αυτό έγινε για μεγαλύτερη αμεσότητα με τους θεατές, ώστε να μην αποσπούνται από του υπέρτιτλους. Πράγμα που δεν λειτουργήσε, μιας και οι υπέρτιτλοι υπήρχαν και αποσπούσαν την προσοχή των θεατών. Ας λάβουμε υπ' όψιν, πως οι θεατές όπερας (ιδιαίτερα στην Ελλάδα, μιας και δεν υπάρχουν πολλές ελληνικές δημιουργίες) είναι πολύ εκπαιδευμένοι να παρακολουθούν όπερα με υπέρτιτλους. Anyway, δεν νομίζω πως λειτουργησε και χάθηκε και η σύνδεση μουσικής και λόγου (αν και ήταν αρκετά πετυχημένη η μεταφορά του Σπυρου Σακκά). Πολύ πετυχημένη βρήκα την οικογένεια ωστόσο. Τραγούδησαν όμορφα και παρέμβαιναν πολύ ωραία. Και εδώ, μου άρεσε επίσης πολύ η εκτέλεση του μαέστρου. Σε κατά πολύ ανώτερο του συνηθισμένου (επίπεδου, κυμάνθηκε) η απόδοση της ορχήστρας!

Στο δεύτερο μέρος είδαμε την κλασική ιταλική opera buffa Gianni Schicchi. Mainstream μπελκάντο όπερα, πράγμα στο οποίο έχει την μεγαλύτερη εμπειρία η Λυρική. Και πράγματι, ήταν μια πολύ αστεία, σκαμπρόζικη προσέγγιση, με τον Γιάννη Γιαννίση να αποδίδει πολύ εύστοχα τον Gianni Schicchi, σαν ένα πονηρό, καταφερτζή μετανάστη, που εκμεταλεύεται την απληστία των συγγενών του Μπουόζο Ντονάτι, για να προικίσει την κόρη του. Στο ρόλο της κόρης του Λαουρέττας η Ειρήνη Κυριακίδου, τραγούδησε πολύ όμορφα την άρια Oh mio babbino caro, την πιο γνωστή άρια της όπερας. Μόνη αντίρησή μου το ντύσιμό της, νομίζω πως αυτή η τεράστια ζώνη που φορούσε της κόντενε τα πόδια :-)))). Και οι υπόλοιποι συγγενείς ήταν πολύ καλοί, με προεξάρχουσα την Λυδία Αγγελοπούλου, στο ρόλο της Τσίτα.

Ιδιαίτερη αναφορά νομίζω πως πρέπει να γίνει στον Διευθυντή της ορχήστρας Martin André. Η απόδοση της ορχήστρας, ιδιαίτερα σε δύσκολα έργα στα οποία δυσκολεύεται συνήθως η ορχήστρα της λυρικής, ήταν αναπάντεχη και αποτέλεσε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη. Πράγμα βέβαια που χρεώνεται πρωτίστως στο Μαέστρο. Πολλά μπράβι λοιπόν στον μαέστρο και στην ορχήστρα του.

Οι κυριότεροι συντελεστές:

Mavra

Σκηνοθεσία John Fulljames, Σκηνικά & Κοστούμια Richard Hudson, Φωτισμοί Bruno Poet, Παράσα Judith Howarth, Γειτόνισσα Mαρία Βλαχοπούλου, Μητέρα Frances McCafferty, Ουσάρος/Μαύρα Michael Fabiano


Sever Deadly Sins

Σκηνοθεσία & Χορογραφία Kim Brandstrup, Σκηνικά & Κοστούμια Richard Hudson, Φωτισμοί Bruno Poet, Άννα Ι Aμαλία Μουτούση, Άννα ΙΙ Mαρία Κουσούμη, Μητέρα Δημήτρης Κασιούμης, Πατέρας Μανώλης Παπαδάκης, Γιοί Σταμάτης Μπερής & Δημήτρης Σιγαλός


Gianni Schicchi

Σκηνοθεσία John Fulljames, Σκηνικά & Κοστούμια Richard Hudson, Φωτισμοί Bruno Poet, Μπουόζο Ντονάτι Κων/νος Μαρτίνης, Τζάννι Σκίκκι Γιάννης Γιαννίσης, Λαουρέττα Ειρήνη Κυριακίδου, Τσίτα Λυδία Αγγελοπούλου, Ρινούτσιο Michael Fabiano, Γκεράρντο Δημήτρης Σιγαλός, Νέλλα Τζίνα Πούλου, Μπέτο ντι Σίνια Δημήτρης Κασιούμης, Σιμόνε Χριστόφορος Σταμπόγλης, Μάρκο Μανώλης Παπαδάκης, Τσέσκα Ειρήνη Καράγιαννη, Σπινελλότσιο Ανδρέας Παπαγρηγοριάδης, Αμάντιο Νίκος Πετρίδης, Πινελλίνο Τάσος Δημέγγελης, Γκούτσο Θεόδωρος Αϊβαλιώτης

Αυτά.

Ps. Κάτι που με ενόχλησε ιδιαίτερα ήταν η παρουσία ολόκληρου συνεργείου μαγνητοσκόπησης μέσα στην αίθουσα, το οποίο μάλιστα έκανε και αρκετό θόρυβο! Και είναι η δεύτερη φορά που μου τυχαίνει κάτι τέτοιο. Την προηγούμενη ήταν ένας φωτογράφος που έπαιρνε συνέχεια φωτογραφίας με αυτόματη μηχανή. Μήπως πρέπει κάποιος να τα πει αυτά τα πράγματα στον καλλιτεχνικό διευθυντή??? (I’m just kidding :-))))

Ετικέτες

buzz it!

7 Comments:

Blogger Μαργαρίτα said...

Συμφωνώ στα περισσότερα σημεία με την κριτική σου, και κυρίως για την ερμηνεία της Αμαλίας Μουτούση που είχε πολύ μικρή φωνή για Βάιλ. Είχα ακούσει στο Μαχαγκόνυ την Σόνια Θεοδωρίδου πριν λίγα χρόνια. Δεν μπορεί να γίνει καμία σύγκριση.

3/12/07 21:53  
Blogger Neco73 said...

Τρία μονόπρακτα τόσο διαφορετικής αισθητικής και τάσεων, που εκφράζουν περίπου την ίδια εποχή μόνο ενδιαφέρον θα ήταν κανείς να το παρακολουθήσει.

Πάντως υπάρχει το "φάντασμα" της Lotte Lenya, στις ερμηνείες συνθέσεων Kurt Weil, σε όλους του ερμηνευτές. Υπάρχουν καταγεγραμένες και καθαρές, ερμηνεύτηκαν από την μεγάλη καλλιτέχνιδα. Η οποία επίσης γνώριζε από πρώτο χέρι τις συνθέσεις και ίσως σε βιωματικό βαθμό.

Αυτο το γεγονός δυσκόλευει αρκετά. Για παράδειγμα: H Anne Sophie Von Otter, προσέγγισε εντελώς προσωπικά Kurt Weil. Έφαγε για αυτό το "κράξιμο" της ζωής της (άδικα κατ'εμε). Ο αιτιολογία ήταν ότι δεν προσέγγισε όπως η Lenya. Είναι αλήθεια ότι η "ατμόσφαιρα" ήταν εντελώς διαφορετική από την "original". Έφτιαξε τη δικιά της ατμόσφαιρα (όχι και πολύ εύκολο, αλλά δεν ξέρεις αν μπορεί να γίνει αποδεκτό) Αυτή την "original ατμόσφαιρα" την επιτυγχάνει απόλυτα και δυναμικά η Ute Lemper. Παρά την ειδίκευση και την τεχνική της φωνής της, φαίνεται να μην είναι επαρκής (ο Weil φαίνεται να θέλει κάτι παραπάνω).

Η "απόλυτη" επιτυχία έρχεται στην ερμηνεία της Brigitte Fassbaender, η οποία ξεπέρασε νομίζω κάθε προσδοκία. Εκτός από την σωστή φωνή της, φαίνεται ότι είναι πάρα πολύ έξυπνη και μπόρεσε να προσαρμοστεί στο "διαφορετικό" Weil.

4/12/07 09:45  
Blogger spiretos72 said...

@μαργαρίτα
Νομίζω πως ήταν εύστοχη επιλογή η Μουτούση. Επίσης διάβασα την συνέντευξη Λαζαρίδη στην κυριακάτικη καθημερινή και έλεγε πως είχε στο νου του το έργο για το Εθνικό θέατρο (και όχι για την Λυρική) και πως δεν ήταν καλή ιδέα η μεταφορά στα Ελληνικά. Πραγματικά πιστεύω πως ήταν κρίμα η παραίτηση αυτού του ανθρώπου από την Λυρική. Είχε πολύ φρέσκο μυαλό και θα έδινε πολλά

@neco73
Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες! Είστε ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών :-) Δεν ήξερα την ερμηνεία της von Otter, θα ψαξω να την βρω

4/12/07 16:32  
Blogger Neco73 said...

spiretos72,

... η ερμηνεία της Von otter να ερμηνεύει Kurt Weil μπορεί και να έχει αποσυρθεί από τον κατάλογο, όπως και ανεξήγητα αποσύρθηκε το πολύ καλό CD της Randez-vouz with Korngold.

Εν πάσει περτιπτώσει εδώ είμαστε...

4/12/07 20:02  
Blogger spiretos72 said...

Το βρήκα στο amazon :-)

5/12/07 15:09  
Blogger An-Lu said...

Ενδιαφέροντα...μπορεί και να πάμε αν διαρκέσουν μέχρι τις γιορτές...

19/12/07 14:32  
Anonymous Αλέξανδρος Ζήβας said...

Αποκωδικοποίηση....: θρησκειών, μυθολογιών, ψυχής, σιωπής,.....
Σχηματοποίηση λόγου, κοσμογονία, θεογονία,.....
URL : www.siopi.gr
Γεια.....

28/2/08 11:28  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home